Wat een eenvoudige ridder en twee sexy, verliefde ijshockeyers ons kunnen leren
Series, we hebben ze nodig. Juist nu.
Beste lezer,
Ik was vorige week in Berlijn voor de wereldpremière van A Knight of the Seven Kingdoms, de nieuwste (en eindelijk weer echt leuke) spin-off van Game of Thrones over de avonturen van een eenvoudige ridder (Dunk) en zijn schildknaap (Egg). Een wereldpremière van een serie is min of meer hetzelfde als die van een film. Er was een loper (grijs in dit geval) en verschillende acteurs en makers waren aanwezig. Net als George R.R. Martin trouwens. Samen keken we in een volle zaal de eerste twee afleveringen.
Het gebeurt niet vaak dat ik een serie op groot scherm kijk, en nog veel minder vaak met heel veel andere zielen samen. Het merendeel van mijn series binge ik immers in m’n uppie, te vaak op m’n laptop en meestal onder immense tijdsdruk zodat ik er voor mijn deadline iets over kan schrijven. Ook de twee AKOTSK-afleveringen die in Berlijn werden getoond, had ik al gezien - onder tijdsdruk en in m’n uppie. Misschien was het juist daarom zo leuk om ze nogmaals te kijken, in een grote bioscoopzaal vol met enthousiaste mensen die met een twinkeling in de ogen en een grijns op de lippen naar dat grote scherm tuurden. We lachten samen op dezelfde momenten, voelden als één man dezelfde vertedering en klapten hard na afloop (ik ook). Niet omdat George ook in de zaal zat. Maar omdat we het zo hadden beleefd. Samen.
Een dag eerder had ik ook een bijzondere ervaring. Het was tijdens de interviews voor A Knight of the Seven Kingdoms in een vijfsterrenhotel, ook in Berlijn. Met een aantal andere Europese journalisten mocht ik de cast en showrunner Ira Parker ondervragen over de serie. Hoofdrolspelers Peter Claffey en Dexter Sol Ansell (die overigens ook in het echt kaalgeschoren en vreselijk innemend is, hij had een kamer vol volwassenen om z’n kleine pinkje gewonden) waren al voorbijgekomen. Net als de erg vriendelijke Daniel Ings en Sam Spruell, die alle twee leuke dingen hadden verteld over het filmen van de serie. Ik dacht dat ik voldoende materiaal had voor een verhaal waarin ik kon benadrukken hoe anders van toon, charmant en grappig deze nieuwe Game of Thrones-spin-off is. Maar toen stapte acteur Bertie Carvel (Prins Baelor Targaryen) de hotelkamer binnen, en blies ons allemaal omver met zijn antwoorden. Al na de allereerste vraag.
Nu kwam die openingsvraag toevallig van mij, en hij was - eerlijk is eerlijk - niet eens zo heel diepgravend. Maar zijn antwoord was dat wel. Met opvallend zachte stem, begon Carvel te vertellen over de Targaryens, en hoe de ooit machtige familie in het Westeros van deze serie nog krampachtig vasthoudt aan het laatste beetje overwicht dat ze ooit hadden, toen de draken nog leefden. ‘Hoe regeer je een koninkrijk, met een fragiele grip op macht en zonder de kracht die je ooit had?’, vroeg hij zich af. ‘Regeer je doormiddel van angst, of regeer je vanuit gerechtigheid en goedheid?’ Op dat moment keek hij ons even veelbetekenend aan en vervolgde met een kleine glimlach: ‘Dat zijn vragen voor onze eigen tijd, niet waar?’
En vanaf dat moment wist ik dat Bertie Carvel ons niet zou gaan vermaken met charmante grapjes of lekkere anekdotes. Deze Britse acteur had een andere bedoeling. Hij had een reden waarom hij op dit moment in deze serie speelde, en die wilde hij met ons delen. ‘Het verhaal speelt in een wereld die we kennen als snoeihard en cynisch. Een wereld van koud ijzer, koude regen en geharde modder’, ging hij verder, nog steeds met zachte stem. ‘Dit verhaal vraagt zich af of er op deze plek ook ruimte is voor goedheid, voor eer en waarheid en voor mensen die het juiste doen wanneer het erop aankomt, en zich niet laten intimideren door bullebakken. En ik ben erg tevreden met het antwoord dat de serie geeft op deze vraag.’
Nu was ik na al deze mooie volzinnen al redelijk om, maar toen hij vervolgens ook nog eens iets zei waar ik in deze nieuwsbrief ook al vaker op heb gehamerd, kon ik wel juichen. ‘Als je deze serie ziet als kunst, en ik hoop dat je dat doet, dan kan het ons iets vertellen.’ Ik geloof dat ik hem enkel heel hard heb toegeknikt, maar in mijn hoofd schreeuwde ik: JA, series zijn kunst, en JA, ze zijn nodig. Zeker nu.
Is het, zoals Carvel het zelf noemde, wellicht wat hoogdravend om een serie over een ridder die regelmatig zijn hoofd stoot of sullige dingen zegt, zoveel betekenis toe te kennen? Misschien. Maar zoals hij het mooi omschreef: ‘Dit zijn de voorbeelden die we nodig hebben. Dit is de reden waarom we verhalen rondom het kampvuur vertellen.’ We moeten, met andere woorden, zien dat je kunt opkomen tegen bullebakken.
Ik moest aan de acteur en zijn inzichten denken toen gisteren de onsamenhangende woordenbrij van ‘s werelds meest prominente bullebak vanuit Davos mijn tijdlijn binnendruppelden. Ik had net een artikel geschreven over Heated Rivalry, een oprecht heerlijk romantische en bijzonder sexy serie over twee verliefde ijshockeyspelers. Een serie die de afgelopen weken een ware televisiesensatie werd in Noord-Amerika (het eerste seizoen is vanaf morgen eindelijk bij ons te zien, zie hieronder). Nu had ik in mijn stuk meerdere redenen benoemd waarom deze serie zo enorm aanslaat bij een opvallend groot en breed publiek. Maar na de zoveelste idiote woorden van de bullebak-in-chief was het opeens zo klaar als een klontje: Heated Rivalry is alles wat hij, zijn onmenselijke beleid en zijn wrede aanhangers niet zijn. Het is liefdevol, menselijk, respectvol en woest aantrekkelijk. En het belangrijkste: alles komt goed in Heated Rivalry. Echt alles. En dat is het soort escapisme dat op dit moment voor veel mensen onweerstaanbaar is (zie ook de cosy boekentrend).
Series dus. Wat zijn ze belangrijk. Om ons moed te geven. Te laten zien wat menselijkheid is. Om onze wereld te vergroten. Ons kennis te laten maken met mensen, levens of gewoontes die we anders nooit tegenkomen. En soms, heel simpel, om ons met een stel prachtige mannenlijven af te leiden van de gruwelen van het echte leven.
Hieronder tip ik meerdere titels die dit allemaal doen. Ik hoop dat het helpt!
Veel kijkplezier,
Anke
PS. Lees je deze nieuwsbrief met plezier? Steun me dan zodat ik meer tijd en ruimte heb om te schrijven. Dat kan al met een kleine bijdrage van €2,00. (Klik hier.)
Een betaald abonnement nemen kan natuurlijk ook. Dan steun je me doorlopend, én ontvang je een persoonlijke serietip van me.
PPS. Het moet me even van het hart dat ik na het schrijven van het openingsstuk zag dat acteur Bertie Carvel een rol heeft in de nieuwe Harry Potter-serie. Iets dat ik niet helemaal kan rijmen met zijn mooie woorden over opstaan tegen bullebakken. Mocht ik hem er ooit naar kunnen vragen, dan zal ik dat zeker doen.
Serietips:
Industry, S4 - Industry is terug. En hoe. Ik sprak in Berlijn ook met Mickey Down en Konrad Kay, de mannen achter deze HBO-serie die met ieder seizoen beter wordt (mijn verhaal staat binnenkort in de VPRO gids). En zij omschrijven dit nieuwe seizoen als een ‘onvervalste thriller’. Daar ben ik het mee eens. De handelsvloer is, na de sluiting van Pierpoint in het vorige seizoen, opgeheven. Dus verplaatst de actie zich naar een fintech start-up en diens onvoorspelbare CEO Whitney, gespeeld door Max Minghella (The Handmaid’s Tale), die oprecht eng is. Ook nieuw in de cast dit keer zijn Mad Mens Kiernan Shipka, die overduidelijk al lang niet meer de kleine Sally Draper is, en Stranger Things’ Charlie Heaton, die dit keer wel mag laten zien dat hij best aardig kan acteren. Ondanks deze leuke nieuwe toevoegingen, draait het uiteraard wel nog steeds allemaal om de twee vrouwen die inmiddels het kloppende hart zijn van de serie: Yasmin (Marisa Abela) en Harper (Myha’la). En ook Kit Haringtons Henry Muck heeft weer een prominente rol (ook Harington kan SPELEN!). Een verrassend, soms schokkend, altijd enorm vermakelijk seizoen waarin de serie zichzelf opnieuw heeft uitgevonden. Steengoed dus. (Nu wekelijks op HBO Max)
Heated Rivalry - De tv-sensatie van het moment is eindelijk ook hier legaal te zien. (Ik weet dat heel veel van jullie al op creatieve wijze hebben gekeken.) Soms ontstaat er een hype rondom een serie die, als je dan eenmaal kijkt, wat tegenvalt. Maar dit keer is alle ophef wat mij betreft helemaal terecht. Heated Rivalry is niet alleen heerlijk meeslepend, ongelooflijk romantisch en vreselijk sexy, het is ook, zoals ik al eerder schreef, een fijne manier om te ontsnappen aan de echte wereld. Dat komt dus omdat er eigenlijk geen echt slechte dingen gebeuren in de serie over rivaliserende ijshockeyspelers die verliefd worden op elkaar en (volop) seks hebben. Is het daarmee wellicht veel te idealistisch, onrealistisch zelfs? Waarschijnlijk. Maar prettig om te kijken is het wel. Ik was trouwens - net als alle hetero vrouwen, ik ben een wandelend cliché - ook erg gecharmeerd van de hoofdrolspelers, Hudson Williams en Connor Storrie. Niet alleen vanwege hun mooi gevormde billen, maar ook echt (echt) vanwege hun geloofwaardige spel. (Vanaf morgen wekelijks op HBO Max)
A Knight of the Seven Kingdoms - Mocht je nog niet zijn overtuigd door het stuk hierboven, laat me je dan nogmaals vertellen dat deze spin-off van Game of Thrones echt heel erg leuk is. Het is Westeros zoals we het niet vaak eerder zagen. Het verhaal speelt zo’n honderd jaar voor de strijd om de troon, en 80 jaar na de nucleaire drakenoorlog uit House of the Dragon. De enige vuurspuwende wezens in deze tijd zijn van stof, en het draait allemaal om een ietwat onnozele ridder met een groot hart en zijn innemende schildknaapje. Hoofdrolspelers Peter Claffey en Dexter Sol Ansell hebben een heerlijke chemie, en ook de rest van de cast heeft zichtbaar plezier. Meer weten? Lees mijn interview met showrunner Ira Parker hier, en met de hoofdrolspelers hier. (Nu wekelijks op HBO Max)
The Pitt - Er is zo veel goede televisie op het moment, dat The Pitt pas op plek vier in dit rijtje voorbijkomt. Geen waardeoordeel overigens, maar gewoon omdat de serie inmiddels alweer even loopt. Ik neem daarom aan, hoop zelfs, dat jullie al aan het kijken zijn. Ook dit seizoen volgt de medewerkers van de spoedeisende hulp in Pittsburgh weer een hele dienst lang, uur voor uur. Ditmaal is het de 4th of July, de Amerikaanse feestdag. Veel oververhitte mensen en hotdog-gerelateerde ziektes dus. Maar ook, net als in het eerste seizoen, veel patiënten en gevallen die raken aan de grootste maatschappelijke problemen van het moment. Ook The Pitt is een serie die ons iets leert over de wereld, en ons vooral heel veel menselijkheid kan bijbrengen. Een feest dat het zo snel alweer terug is. (Lees mijn artikel over de serie hier.) (Nu wekelijks op HBO Max)
I Fought the Law - Voordat dit hele lijstje een exclusief HBO Max-feestje wordt, ook een tip voor NPO Start. Ik noemde deze serie ook in de laatste nieuwsbrief van 2025, maar wil ‘m nog even echt tippen. I Fought the Law is namelijk een prachtige miniserie die laat zien hoe je altijd moet blijven vechten als je iets belangrijk vindt, ook al lijkt het hopeloos. Het vertelt het waargebeurde verhaal van een Britse vrouw die zich er niet bij neer kon leggen dat de moordenaar van haar dochter op vrije voeten bleef omdat een eeuwenoude wet voorschreef dat hij geen tweede maal berecht kon worden voor dezelfde misdaad. Dus ondernam ze actie. Haar tomeloze inzet, koppigheid en grenzeloze liefde zorgden er uiteindelijk voor dat de wet werd aangepast. Een prachtig verhaal, mooi verteld en met een geweldige hoofdrol van actrice Sheridan Smith. (Lees mijn interview met de regisseur hier.) (Nu op NPO Start met abonnement)
Series die ik zelf ga proberen:
The Lowdown - Het is een schande dat de nieuwe serie van Sterlin Harjo met Ethan Hawke in de hoofdrol stilletjes tussen kerst en oud en nieuw op Disney+ is gezet. Ik had het serieus bijna zelf gemist, en series zijn nog wel mijn werk! Dat terwijl ik zo uitkeek naar de ‘noir-detective’ over een burgerjournalist. Inmiddels ben ik, omdat ik alle bovenstaande series eerst moest kijken, nog steeds niet aan de serie toegekomen. Maar mijn gewaardeerde collega Alex Mazereeuw geeft The Lowdown vijf ballen en noemt het ‘een heerlijke serie, die op wonderlijke wijze een balans vindt tussen absurditeit, spanning én actuele, gelaagde thematiek’. Een tweede seizoen is gelukkig ook al besteld. (Nu op Disney+)
The Death of Bunny Munro - Deze zesdelige miniserie met de altijd interessante Matt Smith in de hoofdrol, is gebaseerd op de gelijknamige roman van Nick Cave (die ook heeft meegewerkt aan de serie en de intromuziek schreef). Het is niet direct een vrolijk verhaal - uiteraard, het is Cave - en draait om een huis-aan-huisverkoper met een seksverslaving die na de zelfmoord van zijn vrouw voor zijn zoontje moet zorgen. Ik keek alvast de eerste aflevering die aangenaam rauw is en me benieuwd maakte naar de rest. (Vanaf 30 januari bij SkyShowtime)
Wonder Man - Zitten we nog te wachten op een nieuwe Marvel-serie? Ik vrees een beetje van niet. En dat kan jammer zijn, want Wonder Man lijkt een eigenzinnige serie over een acteur (gespeeld door Yahya Abdul-Mateen II) die heel graag wil doorbreken in Hollywood, en toevallig ook superkrachten heeft. Marvel heeft met WandaVision en Agatha All Along al laten zien dat het best een beetje buiten de lijntjes wil kleuren op het kleine scherm, dus wie weet is ook dit weer ouderwets vermakelijke en verrassende tv. (Vanaf 28 januari op Disney+)
Ponies - De echtgenotes van twee Amerikaanse spionnen in Rusland besluiten, na de dood van hun mannen, zelf CIA-agenten te worden. Ik keek een klein stukje en was overtuigd door de leuke chemie tussen hoofdrolspelers Emilia Clarke (GoT) en Haley Lu Richardson (The White Lotus). Maar over de rest was ik niet direct zeker. Even doorkijken dus nog. (Vanaf 30 januari op SkyShowtime)
Serienieuws:
Ik begin even met schaamteloze zelfpromotie, want ik schreef hier al eerder dat ik scenarist Jack Thorne had mogen interviewen over Adolescence. Dit stuk staat nu online op de vernieuwde site van VPRO Cinema. Ik ben er erg trots op.
Deze eerste nieuwsbrief van het jaar liet even op zich wachten vanwege vakantie, sneeuw, reizen en griep dus wil ik ook nog even mijn recensie van het slot van Stranger Things van een paar weken terug delen. Kleine tip van de sluier, ik was niet onder de indruk.
In de eerste Skip Intro van het nieuwe jaar bespraken Alex en ik meerdere titels waar het komende jaar naar uitkijken (of niet). Een van de nieuwe series was Elle, de prequelserie van Legally Blonde over een jonge Elle Woods. Ik geloof dat we niet zeker wisten of we hier wel behoefte aan hadden, maar bij Prime Video zijn ze enthousiaster, want de serie is al goedgekeurd voor een tweede seizoen. Dat terwijl het eerste seizoen 1 juli pas zal uitkomen.
Het filmen van het vierde seizoen van The White Lotus zal weldra van start gaan. Vandaar dat we inmiddels weten dat de volgende locatie nabij Saint-Tropez is en ook dat acteurs Chris Messina en Steve Coogan waarschijnlijk gecast zijn. Eerder was ook het nieuws dat Helena Bonham Carter in onderhandeling was over een rol. Allemaal mensen die leuke virale momentjes kunnen opleveren, toch?
Tot slot…
..nog even over de leukste scène uit de eerste aflevering van AKOTSK:
Adverteren en contact
Ben je op zoek naar iemand die kan schrijven of praten over tv-series en Hollywood? Of wil je adverteren in deze nieuwsbrief met meer dan 4000 abonnees en gemiddeld 5000 keer wordt geopend? Neem vooral contact met me op!
I Like To Watch wordt gemaakt door Anke Meijer. De illustraties zijn van Mariëtte Haarlem. Eindredactie door Anemoon Utens.