Task is een wonderschone must-see
De nieuwe HBO-serie van Brad Ingelsby is daarnaast een les in compassie die we goed kunnen gebruiken.
I Like To Watch is op dit moment gratis. Maar wist je dat je me ook kunt steunen met een betaald abonnement? Al vanaf €2,50 per maand zelfs, ofwel een derde van een Netflix Basic-abo. In ruil daarvoor krijg je nu ook een persoonlijke serietip!! Van mij! En wellicht in de toekomst ook exclusieve content. Upgrade hier:
Op dit moment liever geen abonnement? Een eenmalige bijdrage mag natuurlijk ook en kun je hier doen. Ik zou het geweldig vinden als je me helpt. Maar wat je ook doet, bedankt voor het lezen.
Beste lezer,
Vlak voor het schrijven van de opener van deze nieuwsbrief, de eerste van een fonkelend nieuw serieseizoen, keek ik de slotaflevering van HBO-serie Task. Deze zevendelige miniserie die eerder deze week bij ons van start is gegaan, is de nieuwste van Brad Ingelsby - de man die ons in 2021 het veelgeprezen Mare of Easttown bracht.
Ik was vóór mijn vakantie al begonnen aan de serie, maar had de laatste aflevering voor later bewaard. Misschien omdat ik nog niet helemaal wilde dat het afgelopen was. Maar omdat ik maker Ingelsby en acteur Tom Pelphrey wat vragen mocht stellen voor NRC (Mark Ruffalo was ziek), moest ik er toch aan geloven. En nu, een half uur na de aftiteling, zijn mijn wangen nog zout van de tranen en is mijn hart vol maar ook een beetje gebroken. De serie heeft me, met andere woorden, emotioneel flink door de mangel gehaald. Precies zoals ik mijn dramaseries het liefste heb.
Ik ben dus enthousiast. Toen het recensie-embargo twee weken geleden werd opgeheven, sprong ik (vanaf de veranda van ons vakantiehutje) dan ook meteen op mijn socials om dit te delen. ‘Een van de beste dingen die ik dit jaar zag’, schreef ik:
Omdat ik op vakantie was, had ik verder niet echt gekeken naar wat mijn collega-critici zeiden. Maar toen ik afgelopen week op Rotten Tomatoes kwam, zag ik tot mijn oprechte verbazing dat niet iedereen juicht. De serie wordt wel vooral positief besproken, met meerdere reviewers die zo enthousiast zijn als ik. Toch zag ik ook wat recensies die bleven haken aan de door hen genoteerde ‘troosteloosheid’ en ‘somberheid’. En ik had, opnieuw oprecht, geen idee waar ze het over hebben.
Ik heb hier al vaker geschreven hoe belangrijk het is dat we kijken naar ‘moeilijke series’, het soort dat er niet voor weg deinst om de gruwelijke realiteit te tonen of het ingewikkelde gesprek aan te gaan - series als Time of Adolescence. Titels waarbij ik me best kan voorstellen dat je daar niet altijd zin in hebt, zeker na een lange dag. Maar Task valt wat mij betreft niet in deze categorie. Het is geen aaneenschakeling van uit het leven gegrepen ellende, het vertelt zelfs - in tegenstelling tot Mare dat flink de focus legde op de heftige gevolgen van de opiatenepidemie in de VS - niet eens een heel urgent verhaal. Task is eerder een haast klassieke dramaserie/crimethriller over twee mannen: Mark Ruffalo’s Tom, een FBI-agent die ooit priester was en daarom iedereen benadert met mededogen (‘compassie is zijn superkracht’, omschreef Ingelsby het mooi). En Tom Pelphrey’s Robbie, een vuilnisman die drugspanden overvalt maar ook een warme vriend en liefhebbende vader is. Twee mannen die, wanneer de een de opdracht krijgt de ander te stoppen, op ramkoers raken met elkaar.
Worstelen deze mannen met verdriet en verlies? Ja. Maken ze af en toe flink foute levenskeuzes? Zeker. Gaat hun verhaal je hart breken? Absoluut. Maar troosteloos? Nee. Daarvoor is de natuur in het Delaware County van de serie te groen en weldadig (de vogels! de steengroeve!), en heeft het geheel veel te veel hart en humor. In de eerste aflevering zit bijvoorbeeld een heerlijk gesprek tussen Robbie (had ik al gezegd dat Pelphrey alle prijzen moet krijgen?) en zijn beste vriend Cliff waarin ze fantaseren om naar een onbewoond eiland te verhuizen en zich dan gaan afvragen hoe het vuilnis eigenlijk wordt opgehaald op onbewoonde eilanden. Het is een onzingesprek dat desondanks vermakelijk is om naar te kijken en ons kijkers in een paar minuten alles vertelt over de band die deze twee mannen hebben, en ervoor zorgt dat we om ze gaan geven - ook al vermoeden we dat ze misschien ook een donkere, minder leuke kant hebben. Een vermoeden dat de serie enkele scènes later genadeloos bevestigt. Al is het dan te laat omdat we beide personages al ferm in ons hart hebben gesloten.
En dat is wat Task wat mij betreft zo goed maakt. Het feit dat je als kijker iets gaat voelen voor vrijwel iedereen in de serie, zelfs (op een onbewaakt moment) om de doodenge, meedogenloze baas van een motorbende. Iets dat een verdienste is van de cast die vol zit met geweldig spelende acteurs en, uiteraard, Ingelsby’s schrijfwerk. “Ieder personage in Task heeft een ‘waarom’”, zei Pelphrey daarover. Een reden waarom ze doen wat ze doen. Iets dat volgens de acteur maakt dat je het misschien niet altijd eens bent met hun keuzes, maar wel snapt waar ze vandaan komen. Juist hierom is Task wat mij betreft precies het soort serie dat we nu kunnen gebruiken, ondanks dat het niet direct een urgent probleem aankaart. Want in tijden waarin het bon ton is om op televisie hele bevolkingsgroepen te ontmenselijken, is het hebben van compassie écht een superkracht. Een die we daarom moeten blijven oefenen.
Kijk dus allemaal het wonderschone, soms pijnlijk schurende maar nooit troosteloze Task dat nu wekelijks op HBO Max komt. De eerste aflevering al gezien? Hieronder tip ik uiteraard ook nog wat andere, nieuwe series, en dat zijn er - nu de zomer echt achter ons ligt en het televisieseizoen is geopend - opeens weer aardig wat.
Veel kijkplezier,
Anke
Luister Skip Intro
In Skip Intro+ bespreek ik Task ook uitgebreid met Alex Mazereeuw. We hadden het ook over de hele fijne lijst beste serie-afleveringen die hij maakte voor de Volkskrant.
Serietips:
Outrageous - Het waren in de jaren ‘30 de meest besproken zussen van Engeland : Nancy, Diana, Unity, Jessica, Pamela en Deborah Mitford. Nancy was een bestsellerauteur, Diana ‘de schoonheid’, die trouwde met de oprichter van de Britse fascistenpartij. Unity sloot zich aan bij de nazi’s en had – volgens de geruchten – een affaire met Hitler. Jessica op haar beurt vocht mee in de Spaanse Burgeroorlog. Deborah werd hertogin. En Pamela, de rustigste van het stel, hield van paarden en – waarschijnlijk - vrouwen. Opmerkelijke levens dus die er om smeekten om verfilmd te worden, al duurde het een flink aantal jaren eer maker Sarah Williams genoeg mensen van dat laatste wist te overtuigen. Iets dat volgens de scenarist te maken had met het feit dat de zussen in bepaalde kringen werden weggezet als dwaas en onbeduidend. Daarbij was het lange tijd vrijwel onmogelijk groen licht te krijgen voor een serie met enkel vrouwen in de hoofdrol, aldus Williams toen ik haar laatst interviewde voor de VPRO Gids (binnenkort in de gids). Maar nu extreemrechts, net als in de hoogtijdagen van de Mitfords, weer overal aan populariteit blijft winnen, bleek het verhaal van de zussen toch wel erg relevant en mocht Williams aan de bak. De serie werd Outrageous, en het eerste seizoen (Williams hoopt op drie seizoenen) is nu uit. Ik keek de eerste drie afleveringen van de BBC-serie en vond dat het knap laat zien hoe flitsend en glamoureus de levens van de vrouwen waren, zonder voorbij te gaan aan het feit dat een aantal van hen er afschuwelijke politieke ideeën op nahield. Ben erg benieuwd naar de rest. (Nu op BBC NL+ en vanaf 21 september wekelijks op BBC NL)
King & Conqueror - Nog een serie waarover ik van mening verschil met een aantal van mijn collega recensenten, want vooral in Engeland is deze serie neergesabeld. King & Conqueror vertelt de aanloop naar de slag bij Hastings in 1066, waar Willem de Veroveraar, de hertog van Normandië ook wel bekend als Willem de Bastaard, de Engelse koning Harold II versloeg. De serie, een productie van de BBC die bij ons op HBO Max te zien is, focust vooral op het feit dat de twee tegenstanders elkaar vóór hun dodelijke strijd kenden, zelfs vriendschappelijk met elkaar omgingen. Veel mensen lijken te vallen over het feit dat het historisch niet helemaal correct is, en ook ik trok een wenkbrauw op toen James Norton als Harold in een van de eerste scènes het woordje ‘fuck’ gebruikte. Maar toen ik opzocht hoe oud dat woord was, realiseerde ik me dat ze in die tijd in het gebied dat nu Groot-Brittannië is überhaupt niet de taal spraken die wij nu als Engels kennen (het huidige Engels is juist ontstaan door de invloed van de Normandische Willem die in 1066 koning werd). Vanaf dat moment heb ik losgelaten hoe realistisch het allemaal was, en ben ik mee gaan deinzen op het soms bijna absurd schokkende geweld, en een redelijk meeslepend verhaal waarin - heel verfrissend voor series die in de middeleeuwen spelen - ook de vrouwelijke personages best wat te doen krijgen. Met andere woorden, ik vond het een prima serie. Of jij dit met me eens bent, moet je alleen zelf oordelen, want niet iedereen ziet het zo. (Nu wekelijks op HBO Max)
The Yoghurt Shop Murders - Een van de betere docuseries die ik de laatste tijd zag. The Yoghurt Shop Murders gaat over de gruwelijke moord op vier tienermeisjes in Austin, Texas in 1991 in het magazijn van de yoghurtzaak waar twee van hen werkten. Een moord die nog altijd onopgelost is en waarvan het politieonderzoek zoveel onverwachte wendingen kent, dat een true crime-documentaireserie eigenlijk niet uit kon blijven. Wat deze reeks alleen zo goed maakt, is het feit dat regisseur Margaret Brown (Descendants) het ‘spannende’ moordmysterie ondergeschikt heeft gemaakt aan de enorme, onoverkoombare impact die zo’n afschuwelijke gebeurtenis heeft op iedereen die ermee in aanraking komt. Ik vond het enorm indrukwekkend en had het geluk Brown wat vragen erover te mogen stellen voor de VPRO documentairegids. (Nu op HBO Max)
Black Rabbit - Eerlijk, ik ben er nog niet helemaal over uit of ik deze nieuwe Netflix-serie met Jude Law en Jason Bateman in de hoofdrollen een aanrader vind of niet. Ik heb drie afleveringen gezien, en het heeft me tot nu toe niet gegrepen. Om terug te komen op Task, bij die serie was ik na een paar minuten al all in. (Serieus, de openingsminuten van Task zijn zó goed en zetten zo sterk en duidelijk neer wie de hoofdpersonen zijn, prachtig!). Maar bij Black Rabbit, een miniserie over een succesvolle restauranteigenaar in New York die wordt meegezogen in de problemen die zijn broer heeft met de onderwereld, begrijp ik na drie afleveringen nog steeds niet waar de personages vandaan komen en… maakt het me ook niet heel veel uit wat er met ze gebeurt. Iets dat redelijk dodelijk is voor een serie die de kijker vraagt er acht lange afleveringen in te investeren. Ik kijk nog even door, voor de zekerheid, maar heb er een hard hoofd in. Laat me vooral weten of jullie het straks anders zien. (Vanaf 18 september op Netflix)
Series die ik zelf ga proberen:
Long Story Short - Over deze animatieserie, de nieuwe van de maker van BoJack Horseman, heb ik alleen maar goede dingen gehoord. De serie draait om verschillende generaties van een Joods-Amerikaanse familie en vertelt hun verhaal niet lineair maar met sprongen heen en weer in de tijd. Iets dat me nu al intrigeert. Verder moet het zowel erg grappig als prettig melancholisch zijn. Kijken dus. (Netflix)
Diary of a Ditched Girl - Een Zweedse romcom over dertigers en hoe onmogelijk het is om te daten via die vermaledijde dating-apps. Ik zag een eerste review waarin de serie ‘vibrant’, ‘unapologetic’ en ‘bold’ werd genoemd, en dat klinkt alvast oké. (Nu op Netflix)
Cry Wolf - Nog meer Scandinavië maar dit keer is het griezelen met deze Zweedse crimethriller die begint met de vondst van een dode wolf die menselijke resten in z’n buik heeft. Het is gebaseerd op het gelijknamige boek van de schrijver van The Bridge en Marcella, dus dan weet je ongeveer wat je kunt verwachten. (Nu op NPO Start)
Dexter: Resurrection - Terwijl de prequel serie van Dexter alweer is gecanceled (of ‘unrenewed’ om precies te zijn) keert Michael C. Hall terug in de iconische rol van de seriemoordenaar met een geweten. De laatste keer dat we Dexter zagen, ergens in een storm kan ik me herinneren, was niet iedereen enthousiast. Maar nu zijn recensenten er best over te spreken en las ik zelfs iets over een ‘terugkeer naar de Dexter van het begin’. Dat klinkt wel aanlokkelijk, want hoe leuk waren die eerste seizoenen? Oh, en deze serie heeft gastrollen van o.a. Uma Thurman en Peter Dinklage. (Vanaf 12 september op SkyShowtime)
The Girlfriend - House of the Dragon-actrice Olivia Cooke (Alicent Hightower) speelt een jonge vrouw die het aan de stok krijgt met de moeder van haar nieuwe vlam omdat deze denkt dat ze een golddigger is. De serie werd gemaakt door Robin Wright die tevens de moeder speelt. Ik lees wisselende reacties en vermoed dat het een kwestie van omarmen is van de waanzin en soapyness (en, als ik wat recensies moet geloven, misschien zelfs incestvibes?). (Nu op Prime Video)
Serienieuws:
De eerste recensies van The Lowdown, de nieuwe serie met Ethan Hawke in de hoofdrol, geschreven door Sterlin ‘Reservation Dogs’ Harlow, zijn echt heel positief. Dubbel balen daarom dat mijn contact bij Disney+ me deze week liet weten dat de serie in Nederland waarschijnlijk niet al eind deze maand maar later dit jaar te zien zal zijn. Opmerkelijk, meestal komen FX-series hier ook al snel uit. Dit keer dus niet. Zodra ik weet wanneer we kunnen kijken, hoor je het hier!
Dit weekend worden de Emmy Awards uitgereikt, de belangrijkste Amerikaanse prijzen voor televisieseries. Het moet wel heel gek lopen, wil Adolescence niet alle prijzen in de categorie miniserie binnenslepen. En ook de race om beste comedyserie lijkt al zo goed als gelopen, want bij de Creative Emmy Awards afgelopen weekend (de prijzen voor de mensen achter de schermen), was de liefde voor Seth Rogens The Studio van Apple TV+ overduidelijk. Hollywood houdt immers van Hollywood. (Prima overigens, want The Studio is hartstikke leuk, en daarbij is dan eindelijk dat geëmmer over of The Bear wel of geen comedyserie is, voorbij.) De spannendste strijd zal zijn in de categorie beste dramaserie, waarbij zowel Severance als The Pitt grote kans maken. Als ik nu geld zou inzetten op een van de twee, dan zouden mijn centen naar de laatste gaan. Want The Pitt is niet alleen een onverwacht succes (daar houden ze in Hollywood ook van), maar ook een serie die duidelijk maakte dat mensen - naast prestige projecten - ook smachten naar de televisie van vroeger en dan met name naar seizoenen met een flink aantal afleveringen en series die jaarlijks terugkeren en niet drie jaar op zich laat wachten (ahum, Severance, ahum). Ik denk dat de Emmys dit gaan belonen.
Charlie Brooker, de man achter Black Mirror, gaat een nieuwe, vierdelige serie voor Netflix maken met House of the Dragons Paddy Considine, Game of Thrones’ Lena Headey en Black Mirrors Georgina Campbell in de cast. Het is een detectiveserie, al verklapt de logline wel dat het er een met een twist gaat zijn. Lees maar: a profoundly serious, stunningly original crime thriller in which a tormented detective from the Northern city of Bleakford ventures down to London on a mission to catch a ritualistic serial killer before they run out of people to kill. Contains blood and frowning. Nu al zin in.
Tot slot…
…nog even over Morgan Spector die, ondanks dat het derde seizoen van The Gilded Age alweer even voorbij is, met liefde het kamerjasje van zijn personage (door het internet gedoopt tot ‘train daddy’) uit de kast trok voor Zohran Mamdani’s burgemeestersverkiezingscampagne:
Adverteren en contact
Ben je op zoek naar iemand die kan schrijven of praten over tv-series en Hollywood? Of wil je adverteren in deze nieuwsbrief met meer dan 3400 abonnees en gemiddeld 5000 keer wordt geopend? Neem vooral contact met me op!
Deel en stuur door!
Deel I Like To Watch vooral met mensen die ook van series houden.
Schrijf je in!
Is dit je eerste keer hier? Schrijf je dan hieronder in en je krijgt iedere twee weken een nieuwe I Like To Watch vol serietips en -nieuws. Ben je al abonnee en lees je I Like To Watch met plezier? Overweeg dan om een betaald abonnement te nemen zodat je mij steunt bij het maken van deze nieuwsbrief.
Geef een comment!
Heb je opmerkingen of (kijk)tips? Laat het me weten.
I Like To Watch wordt gemaakt door Anke Meijer. De illustraties zijn van Mariëtte Haarlem. Eindredactie door Anemoon Utens.
Oké ik kijk zeeeer uit naar Task nu