Nul sterren voor de nieuwe Ryan Murphy
Hoe ik sterren (of ballen) aan series geef en wat ze betekenen.
Beste lezer,
Ik schreef jaren geleden hier al eens over de recensie-embargo’s die streamers en studio’s meegeven aan hun series, en dat een heel streng embargo waarbij recensenten pas vlak voor release hun meningen mogen delen, kan betekenen dat de serie niet heel goed is. Met een krap embargo, hopen de studio’s en streamers namelijk dat hun algoritmes de serie al hebben voorgeschoteld aan hun abonnees voordat de negatieve kritieken hen hebben bereikt (lees hier meer over deze tactiek).
De nieuwe Ryan Murphy-serie All’s Fair, met een cast vol grote actrices en Kim Kardashian, had zo’n streng embargo. Als er al screeners waren gedeeld met de recensenten (hier in Nederland waren ze niet beschikbaar), mocht de review niet eerder dan minuten voor de serie op Disney+ zou komen, worden geplaatst. Niet vreemd dus dat het dinsdagavond vlak voor release, slechte recensies regende. En dat hield aan. All’s Fair heeft op moment van schrijven een score van 3% ‘fresh’ op Rotten Tomatoes, wat betekent dat van de negentien recensies er slechts één positief is. En die werd geschreven door iemand die alleen de eerste aflevering had gekeken.
De overige kritieken waren niet alleen niet positief, maar ronduit vernietigend. Van het aantal sterren dat werd gegeven, ligt het gemiddelde op één ster. Ik telde zelfs drie nul-sterren recensies. Het meest opbeurende dat recensent Angie Han van The Hollywood Reporter over de serie wist op te schrijven, was : ‘Kardashian’s performance, stiff and affectless without a single authentic note, is exactly what the writing, also stiff and affectless without a single authentic note, merits.’ Wie deze nieuwsbrief al langer leest, weet dat ik niet meer zo van de Ryan Murphy-series ben. En ik had deze dan ook niet hoog op mijn ‘to watch’-lijstje staan. Maar de snoeiharde recensies maakten bijna dat ik wilde gaan kijken of het echt zo erg is. Tot een bevriende journalist die al wat zag, me op het hart drukte dat ik me er niet aan moest blootstellen als het niet nodig was.
Toch zette de negatieve recensies, en dan met name die meerdere nul-sterren, me wel aan het denken. Zou ik ook ooit een nul kunnen geven? Ik geef zelf sowieso niet heel vaak ontzettend negatieve oordelen. Iets dat ook komt omdat mijn vaste opdrachtgevers hun lezers het liefst vooral dingen tippen die de moeite waard zijn. Dus die keren dat ik voor hen iets kijk waarvan mijn tenen gaan krommen, besluiten we vaak dat het dus geen artikel waard is. Maar soms, wanneer het titels zijn waarvan - vanwege de cast of makers - zoveel wordt verwacht dat het vreemd zou zijn om er niks over te schrijven, kan het wel. Vandaar dat ik dit jaar in totaal vier keer twee sterren heb uitgedeeld, en wel aan de series Black Rabbit, Hostage, Sirens en Zero Day. Negatieve oordelen waar ik nog steeds volledig achter sta, al heb ik spijt dat ik de laatste er niet nog een minder heb gegeven. Wat een gedrocht was dat.
Het is overigens lastiger om een negatief oordeel te geven, dan positief te zijn. Want als je iemands werk met de grond gelijk maakt, moet je op z’n minst goed uiteenzetten waarom. Voor een laaiend enthousiaste vijf-sterren recensie geldt overigens hetzelfde (die gaf ik dit jaar zelfs nog maar twee keer, aan Adolescence en Task). Ook dat vergt meer uitleg dan enkel: tof! ga kijken!. Dat een negatieve of jubelende recensie stukken lastiger is dan een drie-sterren (=prima) en vier-sterren (=goed), komt ook omdat ze alle twee voortkomen uit gevoel. Ja, er zijn een aantal punten die je afweegt en de basis vormen van je oordeel, maar die ene extra ster of dat vernietigende strafpunt komt vaak diep van binnen. Leg dat maar eens uit.
Soms twijfel ik wel over hoeveel sterren een serie moet krijgen. Wat me dan helpt is deze illustratie die sinds de jaren ‘30 bij de (theater- en film)recensies van The San Francisco Chronicle stond (en geliefd, gevreesd en gehaat is):
Nu ben ik geen klein, kalend mannetje met een bolhoed en kijk ik mijn series vrijwel nooit in een bioscoopzaal, maar het gevoel dat deze illustratie vangt, klopt altijd. Al zou het slapende mannetje, tegenwoordig naar z’n tweede scherm kijken. Weet een serie mijn aandacht vast te houden? Dan krijgt-ie drie sterren. Leun ik onbewust naar voren om niet te missen wat er gebeurt? Dat zijn er vier. Spring ik uit mijn stoel van enthousiasme? Vijf. Ben ik liever met andere dingen bezig? Twee sterren. Maar ook: irriteert de serie me zo enorm dat ik ‘m het liefst uitzet en boos wegloop? Eén ster. (Nogmaals, ik heb echt spijt van die tweede ster voor Zero Day.)
Omdat ik deze illustratie als ijkpunt gebruik, weet ik niet goed wat een nul-sterren recensie precies inhoudt. En ergens denk ik ook dat het vooral een gimmick is. Een gemiddelde drie-sterren recensie krijgt waarschijnlijk een stuk minder kliks dan een opvallende nul. The Guardian, die All’s Fair nul sterren heeft gegeven, vond het overigens zelf ook opmerkelijk. Zozeer zelfs dat ze een heel artikel hebben gewijd aan eerdere werken die eenzelfde score kregen van een Guardian-recensent. Het waren er in totaal, in de 204 jaar dat de krant bestaat, slechts achttien. Dat deze allemaal werden gegeven in de afgelopen 25 jaar, de periode waarin recensies niet alleen op papier, maar ook online verschijnen, is vast geen toeval.
Er woedt overigens al jaren een discussie of sterren (of ballen, bij NRC zijn het ballen) niet afgeschaft zouden moeten worden. Dit omdat het rijtje sterren een te plat, niet onderbouwd oordeel is (de ene drie-sterren is de andere niet), en omdat de lezer, zo is de vrees, niet verder leest dan enkel de hoeveelheid sterren die een titel krijgt. Ikzelf vind het eigenlijk wel lekker om in een oogopslag te zien of een recensie positief of negatief gaat zijn. (Jullie?) Je kunt je ook afvragen of geschreven recensies überhaupt nog wel van deze tijd zijn, nu alles snel, snappy en op social media moet. Ik vind uiteraard van wel. Maar dat is weer een ander verhaal voor een volgende keer.
Tot het zover is tip ik hieronder zoals altijd weer een aantal nieuwe series. Allemaal vier-sterren titels wat mij betreft.
Veel kijkplezier!
Anke
Ik maak I Like To Watch met veel liefde en plezier, maar het kost me ook flink wat tijd. Wil je me steunen? Dat kan met een betaald abonnement. In ruil daarvoor krijg je een op maat gemaakte serietip, van mij. Upgrade hier:
Een eenmalige bijdrage mag natuurlijk ook en kun je hier doen. Ik zou het geweldig vinden als je me helpt. Maar wat je ook doet, bedankt voor het lezen.
Serietips:
Death by Lightning - Zelf heb ik pas één aflevering van deze miniserie kunnen kijken. Maar Hans Klis keek ze allemaal en was zo enthousiast, dat ik hem heb gevraagd even op te schrijven waarom de serie minstens vier sterren verdient. Komt ie:
De makers van deze nieuwe Netflix-miniserie snapten dat ze een klein risico namen, met de verfilming van het non-fictieboek ‘Destiny of the Republic’ van historicus Candice Millard. Want wie kent de Amerikaanse president James Garfield, die in 1881 maar een paar maanden in het Witte Huis zat, en zijn eveneens door de tijd vergeten moordenaar Charles Guiteau eigenlijk nog? Geen wonder dat scenarioschrijvers Mike Makowsky en Millard iedere kans benutten om de personages zich hardop af te laten vragen: ‘Who the fuck is Charles Guiteau?’ of ‘Who the hell is James Garfield?’ Death by Lightning is een redelijk trouwe verfilming van het boek van Millard, maar poetst een aantal – stranger than fiction – feiten weg om het verhaal glad te strijken. Gelukkig niet die van de Oneida-gemeenschap, de utopische vrije liefde sekte, waarin de schizofrene Guiteau (gespeeld door Successions Matthew Macfadyen) een tijd woonde. In vier delen vertelt deze miniserie de opkomst en tragische val van de idealistische en rechtgeaarde Garfield (Boardwalk Empire’s Michael Shannon), een verhaal dat zeer actueel is in een tijd waarin politiek geweld, vriendjespolitiek en corruptie weer volop aan de orde zijn in Amerika. De uitgebreide sterrencast met naast Shannon en Macfadyen ook Nick Offerman (Parks & Rec) en Bradley Whitford (The West Wing) en Betty Gilpin (American Primeval) zorgen ervoor dat de vier afleveringen van Death by Lightning voorbij vliegen. (Nu op Netflix)
The Paper - Ik schreef laatst nog over al die series die bij ons niet te zien zijn, en dit is zo’n titel waarbij het me oprecht een raadsel is waarom wij in Nederland zo lang moesten wachten tot-ie ook hier beschikbaar was. Maar eindelijk, ruim twee maanden nadat The Paper in Amerika uitkwam, kunnen wij vanaf volgende week ook kijken naar deze spin-off van The Office, opnieuw gemaakt door Greg Daniels. Dezelfde documentaireploeg die ooit het Scranton-filiaal van Dunder Mifflin vereeuwigde, loopt nu over de redactie van een lokaal krantje in het Midwesten dat ver voorbij de gloriedagen is. Er werkt nog een handjevol mensen voor de krant en de enige reden dat de Toledo Truth Teller niet al lang is opgedoekt, is dat de tak van het papierbedrijf dat toiletpapier produceert, wel winstgevend is.
De serie, met hoofdrollen voor Domhnall Gleeson (The Patient) en Sabrina Impacciatore (The White Lotus), moet een beetje op gang komen, maar is uiteindelijk een waardig opvolger van z’n iconische voorganger. Goed dus dat er al een tweede seizoen is besteld. (Vanaf 14 november op SkyShowtime)
Where the Sun Always Shines - Dit is een Scandinavische serie die speelt op het Spaanse eiland Mallorca. Geen gemoedelijke truien en brute moorden dus. Wel veel zon, mooie vergezichten en - gelukkig - ook flink wat ongemak en gemopper. Het verhaal draait om Tom, een vijftiger die na een enorme financiële klapper samen met zijn vrouw en kinderen naar het Spaanse eiland verhuist met het voornemen om alleen nog maar van het goede leven te gaan genieten. Iets dat uiteraard veel moeilijker is dan het lijkt. Zelfs op een plek waar de zon altijd schijnt. Dat zijn broer ook op Mallorca neerstrijkt, en chaos met zich meeneemt, helpt het geheel niet. De serie werd bedacht en gemaakt door regisseur Felix Herngren (De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween) die zelf op het eiland woont en zijn observaties gebruikte voor deze lekkere tragikomedie waarin iedereen op z’n eigen manier onhandig ploetert. (10 november op SkyShowtime)
Series die ik zelf ga proberen:
Pluribus - Over embargo’s gesproken, ook de nieuwe van Breaking Bad en Better Call Saul-schrijver Vince Gilligan heeft volgens mij een strikt embargo gekregen van Apple TV+. De serie komt morgen al uit, en er is nog geen recensie verschenen. Daarbij is de streamer ook enorm terughoudend in het delen van screeners, wat opvallend is omdat Apple TV+ eigenlijk alles altijd ruim van te voren deelt met recensenten. Betekent dit dat Pluribus slecht gaat zijn? Normaal gesproken zou ik zeggen ‘ja’, maar in dit geval vermoed ik dat het meer te maken heeft met het opbouwen van de nodige spanning, dan met de kwaliteit van de show. Want de paar hints die ik opving van mensen die al wel wat hadden gezien, waren enthousiast. Pluribus, met Better Call Sauls Rhea Seehorn in de hoofdrol, gaat over de meest ongelukkige persoon op aarde die de wereld moet redden van geluk. Gilligan gaf eerder aan dat het hem dwarszat dat zoveel mensen zich lieten inspireren in plaats van afschrikken door de door hem gecreëerde bad guy Walter White. Voor deze serie maakte hij daarom een heel ander soort held. Ik ben zo ontzettend benieuwd. (Vanaf 7 november op Apple TV+)
The Beast in Me - Inmiddels weten we dat grote namen in de cast niet garant staan voor een goede serie (zie ook: Zero Day). Maar toch kan ik niet anders dan enthousiast zijn over The Beast in Me, een serie die Claire Danes en Matthew Rhys tegenover elkaar zet. Zij speelt een succesvol maar getroebleerd schrijfster en hij haar rijke en machtige nieuwe buurman die misschien/waarschijnlijk zijn eerste vrouw om het leven heeft gebracht. Ik heb de eerste aflevering gezien en mag vanwege het embargo niet zeggen wat ik ervan vond, maar weet dat ik zo snel mogelijk aflevering twee aanzwengel. (Vanaf 13 november op Netflix)
The Seduction - Deze Franse HBO-original is vrij geïnspireerd op de klassieker Les Liaisons Dangereuses van Pierre Choderlos de Laclos. Dit keer wordt het verhaal van Marquise de Merteuil verteld vanuit het vrouwelijke perspectief. Diane Kruger speelt een van de hoofdrollen en toen ik vorig jaar bij de perspresentatie van het nieuwe seriejaar van HBO was in Londen, vertelde de actrice de aanwezige pers dat deze serie ‘het beste is’ dat ze ooit op filmgebied heeft gedaan. (Vanaf 14 november op HBO Max)
The Crystal Cuckoo - Een serie die ik eigenlijk alleen vanwege de opvallende naam al wil proberen. Het Spaanse The Crystal Cuckoo, of El cuco de cristal, draait om een jonge arts die na een harttransplantatie meer wil weten over de persoon achter haar donorhart. Ze zoekt zijn nabestaanden op en komt zo terecht in een stadje waar iets niet helemaal in de haak is. In dertig jaar tijd zijn elf mensen verdwenen en in de bossen gebeuren duistere dingen. De trailer is in ieder geval intrigerend. (Vanaf 14 november op Netflix)
Serienieuws:
Ondanks dat er (niet alleen door mij) flink wat werd gemopperd over de niet zo subtiele sluikreclame, en het enthousiasme over het tweede seizoen minder groot lijkt, is Netflix nog steeds zo tevreden met Nobody Wants This dat de streamer een derde seizoen heeft goedgekeurd. Of het ook weer binnen een jaar uitkomt, is nog niet bekend.
Seth Rogen verklapte in een interview met GQ dat hij sinds het succes van zijn serie The Studio waarin hij de baas van een filmstudio speelt, is benaderd door meerdere beroemde regisseurs die ook een gastrolletje willen in de serie. Het is bijna alsof hij een echte studiobaas is, vertelde hij: ‘I’m having directors’ agents call me to pitch their clients to be the directors of fake movies on our show, which is very weird and very meta. And I’m having to actually turn down directors I’m a big fan of because the movie, the fake movie, maybe isn’t quite right for the fake package we have in our heads. So yeah—it’s gotten very strange.’ Hollywood is dol op Hollywood, dat blijkt maar weer.
Schaamteloze zelfpromotie, maar het nieuwe (erg goede) seizoen van Bodem is sinds begin deze week gratis te zien op NPO Start. Ik sprak maker, hoofdrolspeler en regisseur Eva Crutzen tweemaal, een keer voor de VPRO Gids en een keer op camera voor VPRO Cinema. En dat was een fijn gesprek:
Tot slot…
…nog even over de beste feel good-serie van deze week:
Adverteren en contact
Ben je op zoek naar iemand die kan schrijven of praten over tv-series en Hollywood? Of wil je adverteren in deze nieuwsbrief met meer dan 3400 abonnees en gemiddeld 5000 keer wordt geopend? Neem vooral contact met me op!
I Like To Watch wordt gemaakt door Anke Meijer. De illustraties zijn van Mariëtte Haarlem. Eindredactie door Anemoon Utens.