Het moment waarop ik Nobody Wants This pauzeerde
Sluikreclame is er altijd al geweest, maar dit voelt toch anders...
Beste lezer,
Het was gisteren ergens halverwege het nieuwe, tweede seizoen van Nobody Wants This dat ik met een geïrriteerde zucht de aflevering pauzeerde. Ik had een zeldzame avond alleen en de niks-aan-de-hand-romcom met Kristen Bell en Adam Brody leek me de perfecte metgezel (de andere optie was de nieuwe IT-serie van HBO, zie hieronder, maar je begrijpt wellicht waarom ik die niet koos).
Voor ik er erg in had, had ik het halve seizoen erdoorheen gejast. Iets dat geen opgave is bij een bingeable serie als Nobody Wants This, zelfs al ben ik aanzienlijk minder gecharmeerd van dit nieuwe seizoen dan van het vorige. Iets dat, zoals deze recensie mooi uitlegt, vooral komt omdat het iets te veel voelt als een herhaling en de chemie tussen Bell en Brody stukken minder lijkt te knetteren dit keer. Hierdoor zat ik iets te veel op mijn tweede scherm en lette ik alleen echt op wanneer Timothy Simons personage Sasha in beeld kwam (hij blijft een held).
Toch was dat niet de reden waarom ik geïrriteerd op de pauzeknop drukte. Dat kwam omdat de camera, zonder enige gene, seconden lang inzoomde op het schoonheidsproduct dat Bell als Joanne net routineus op haar gezicht had aangebracht. Zo lang dat ik met gemak een screenshot kon maken:
Nu ben ik niet zo naïef om te denken dat series en films gemaakt kunnen worden zonder reclame-inkomsten, en weet ik niet beter dan dat de filmhelden uit mijn jeugd Pepsi Free bestelden of Reese’s Pieces gebruikten om het in de achtertuin gelande buitenaards wezen te lokken. Maar toch, dit was geen sluikreclame meer. Dit was een regelrechte reclamespot. En daarom haalde het moment me volledig uit de serie, die ik toch al met een half oog aan het kijken was.
Zoals jullie weten, kijk ik veel, heel veel series. Shows die me om de oren slaan met glimmende mobiele telefoons en laptops, automerken die duidelijk in beeld komen, drankjes die besteld worden en casual gedropte merknamen. Iets dat ik niet alleen niet erg vind, maar eigenlijk heel logisch. Kijk in de echte wereld om je heen, en je ziet overal merken. Het is eerder bevreemdend wanneer een van je personages een koffie gaat halen bij een koffiezaak die overduidelijk Starbucks moet zijn, maar dat net niet is. Toch stoorde de sluikreclame in Nobody Wants This me enorm. (Al kan ik niet helemaal uitsluiten dat het ook te maken heeft met mijn steeds groter wordende cynisme over onze wereld waar je met een berg geld werkelijk alles kunt doen, ook al gaat het tegen alle grond- en fatsoenswetten in…)
Het zorgde ervoor dat ik vanochtend meteen ging opzoeken hoe het eigenlijk zit in het streamingtijdperk met deze vorm van adverteren. Ik stuitte op een artikel van Variety uit augustus waarin wordt uitgelegd waarom product placement, zoals het in mooi Amerikaans heet, meer dan ooit aanwezig is in de films en series die we kijken. Nu is het gebruik natuurlijk al min of meer zo oud als Hollywood, de eerste sluikreclame stamt zelfs uit 1938 toen in de film The Adventures of Robin Hood een bestaand sigarettenmerk werd gerookt. Maar dankzij de recente bezuinigingen, en het feit dat streamingdiensten geen winst kunnen maken door enkel abonnees te trekken, is het een nog belangrijkere bron van inkomsten geworden. Daarbij kan de door de streamers geoogste data ook steeds beter aantonen of zo’n product daadwerkelijk gezien wordt door de kijker (ik vraag me af of Netflix denkt dat het feit dat ik pauzeerde, betekent dat ik het serum meteen ben gaan kopen?).
Vandaar dat UTA, een van de grootste agentschappen van Hollywood, een ‘small but mighty team of statistics nerds’ op product placement heeft gezet, aldus Variety (eerlijk is eerlijk, dit artikel is interessant, maar ook een puff piece voor het agentschap). En dankzij dit team vonden verschillende merken recent hun weg naar series als The Bear, The Pitt en The Studio. Series die ik allemaal keek, maar waarbij ik op geen enkel moment heb doorgehad dat het me - naast enorm vermaken of ontroeren - probeerde van alles te verkopen. Iets dat er wellicht op wijst dat de sluikreclames in deze series dus geen enkel effect hebben gehad? Dat terwijl ik waarschijnlijk nooit ga vergeten welk merk Joanne gebruikte in de vijfde aflevering van Nobody Wants This…
Grappig overigens is dat volgens het Variety-artikel waarschijnlijk 90 procent van product placement onbetaald is, en ontstaat omdat de makers een product in de serie of film schrijven zonder dat het merk er weet van heeft. Iets dat de ene keer heel goed kan uitpakken, bijvoorbeeld bij de Eggo wafels die Eleven in Stranger Things verorbert. Maar ook fout, zoals het feit dat Patrick Schwarzenegger in het laatste seizoen van The White Lotus het boegbeeld van witte privilege speelde, en daarbij een trui van Duke University droeg. Of die keer dat een slowcooker verantwoordelijk bleek voor de dood van Jack in This Is Us, een van de meest geliefde personages op televisie. Iets dat zo’n nachtmerrie was voor Crock Pot, de bekendste maker van de keukenmachine, dat ze hun klanten gerust moesten stellen dat hun apparaat heus geen dodelijke brand zou veroorzaken. (Niet alles op tv is waar!)
Sluikreclame is dus niks nieuws, zelfs niet op de overduidelijke en ongegeneerde manier waarop het potje serum in Nobody Wants This voorbijkomt. Waarom zat het me dan dit keer zo dwars? Ik denk dat het weer te maken heeft met de realisatie dat de belofte van het streamingtijdperk - nooit meer reclames, alles altijd kunnen kijken, lagere kosten - zo ontzettend niet is ingelost dat het soms pijn doet. Daarbij ben ik ook bang dat het ‘mighty team of statistics nerds’ tot de ontdekking is gekomen dat een subtiele, kunstige plaatsing van een product, minder effectief is dan keiharde, ongegeneerde, schreeuwerige reclame, en dit dus wellicht de norm gaat zijn. En dat laatste is iets dat mijn kijkplezier niet gaat vergroten vrees ik…
Hieronder tip ik als altijd weer een boel nieuwe series, titels die vast ook sluikreclame bevatten, maar waarbij het me niet is opgevallen.
Veel kijkplezier!
Anke
Serietips:
IT: Welcome to Derry - Ik weet niet of ik eerder met zoveel lood in mijn schoenen aan een serie ben begonnen als aan deze. IT, het tweeluik uit de jaren negentig dat ik veeeeeel te jong keek, heeft me zo lang nachtmerries bezorgd dat ik doodsbang ben voor clowns en Pennywise in het bijzonder. Maar omdat ik de makers van deze nieuwe serie gebaseerd en geïnspireerd door het Stephen King-boek mocht interviewen (volgende week in NRC), moest ik er toch aan geloven. En het viel me alles mee. Sterker nog, ik had er lol in. IT: Welcome to Derry knalt erin met een minutenlange openingsscène die de toon zo goed zet, dat de eerste vijf afleveringen (van de acht) die ik vooraf mocht bekijken, bijna moeite hebben te tippen aan die bloederige opener. Wat niet betekent dat het niet voldoende boeiend en op momenten oprecht spannend is. IT: Welcome to Derry speelt in de jaren zestig, en persoonlijk vond ik de warme kleuren en zoete muziek uit die tijd, plus de constante dreiging van de atoombom en het gruwelijke, altijd aanwezige racisme in de Verenigde Staten, heel goed passen bij de horror van Pennywise. Nu moet ik wel zeggen dat het me op momenten misschien iets te sterk deed denken aan Stranger Things, want ook in IT zijn het natuurlijk de kinderen die het monster als enige zien en proberen te verslaan. En zo goed als de eerste seizoenen van die Netflix-serie is de eerste helft van het seizoen van Derry niet. Maar ik vermoed dat de fans van het boek en het genre, er genoeg uit kunnen halen. (Vanaf 27 oktober wekelijks op HBO Max)
Nordin - Een van de belangrijkste doelen die de makers van Nordin hadden toen ze de Prime Video-comedyserie maakten, was volgens hoofdrolspeler Khalid Alterch (Mocro Maffia) dat de hoofdpersoon geen ‘couscous Marokkaan’ zou worden. Dit vertelde hij me toen ik hem en regisseur Joosje Duk deze week sprak (interview binnenkort in de VPRO Gids). Hij doelde daarmee op de van clichés aan elkaar hangende, stereotype Marokkaan die we veel te vaak op de Nederlandse televisie zien en waar hij en co-creator Achmed Akkabi (Mocro Maffia) wel klaar mee zijn. Vandaar dat hun Nordin voelt als een echt mens - zelfs al is het verhaal waar de serie om draait niet altijd even realistisch (wat overigens ook niet erg is). Nordin is een rijkeluiskindje dat geld uitgeeft als water, maar verder weinig bijdraagt. Dus eist zijn moeder dat hij een jaar lang les gaat geven op zijn eigen, oude basisschool. Daar treft hij een slinkse directrice (Georgina Verbaan) en een groep acht die er weinig vertrouwen in heeft dat deze leraar er wél voor ze gaat zijn. Maar dat laatste komt (uiteraard!) helemaal goed en al snel zijn Nordin en de leerlingen niet alleen onafscheidelijk maar pakken ze ook zonder pardon de grootste onrechtvaardigheden in ons land eigenhandig aan, dingen als roofkunst en te lage schooladviezen voor kinderen met een immigratieachtergrond. Dat hun plannen succes hebben, is niet direct realistisch, idealistisch zelfs, maar juist in deze cynische tijden wel ontzettend prettig om naar te kijken. Daarbij is hoofdrolspeler Alterch een genot, zeker met de leuke groep kinderen om hem heen. Een charmante serie met een hoge grapdichtheid die je met het hele gezien kunt kijken. (Vanaf 30 oktober op Prime Video)
Bodem, S2 - Eva Crutzen won onlangs al een Gouden Kalf voor haar regiewerk van het nieuwe seizoen van tragikomedie Bodem, nog voordat het was uitgekomen. Helemaal terecht, want dit seizoen is wat mij betreft nog beter dan het bejubelde eerste dat begin vorig jaar is verschenen. Het verhaal over de dolende dertiger Cat (Crutzen) die worstelt met het leven en de altijd aanwezige rouw om haar overleden broer, springt dit keer iets in de tijd. Cat wordt veertig, en dat is een leeftijd waarop je het leven natuurlijk al enigszins op de rit moet hebben. Of zoals Cats moeder het op z’n boomers zegt: ‘Toen ik veertig was had ik al twee kinderen. Én een tweede huis.’ Dat heeft Cat natuurlijk allemaal nog lang niet. Al doet ze dit keer wel haar best. Ook dit seizoen kijkt heerlijk weg en bevat naast veel humor (soms van de poep- en plasvariant, letterlijk), uitbundige dansscènes en heerlijke fantasiemomenten ook een aantal oprecht emotionele scènes die me vreselijk diep wisten te raken. Nogmaals, dat Gouden Kalf is meer dan terecht. Ik mocht Crutzen onlangs voor de VPRO Gids en VPRO Cinema interviewen. Dat staat alleen nog niet online, dus houd mijn sociale mediakanalen in de gaten mocht je deze interviews willen lezen en zien. (Vanaf 3 november helemaal op NPO Start (gratis!), wekelijks op NPO 3)
I Like To Watch is op dit moment gratis. Maar wist je dat je me ook kunt steunen met een betaald abonnement? Al vanaf €2,50 per maand zelfs, ofwel een derde van een Netflix Basic-abo. In ruil daarvoor krijg je nu ook een persoonlijke serietip!! Van mij! En wellicht in de toekomst ook exclusieve content. Upgrade hier:
Een eenmalige bijdrage mag natuurlijk ook en kun je hier doen. Ik zou het geweldig vinden als je me helpt. Maar wat je ook doet, bedankt voor het lezen.
Series die ik zelf ga proberen:
Down Cemetery Road - Naar deze serie naar een boek van Mick ‘Slow Horses’ Herron kijk ik al een tijdje uit. Uiteraard omdat Slow Horses een van mijn favoriete lopende series van het moment is, maar ook omdat de hoofdrollen voor Emma Thompson en Ruth Wilson zijn. Het verhaal begint met een explosie in een rustige woonwijk in Oxford waarbij een jong meisje gewond raakt. Haar buurvrouw (gespeeld door Wilson) vermoedt dat er iets anders achter de tragedie zit dan een gaslek, en huurt een privédetective (Thomspon) in om achter de waarheid te komen. Ben benieuwd! (Vanaf woensdag 29 oktober op Apple TV+)
Devil in Disguise: John Wayne Gacy - Ik ben over het algemeen wel klaar met series over seriemoordenaars, en toch wil ik deze over een man die verantwoordelijk was voor de dood van tientallen jongens en mannen wel een kans geven. Iets dat vooral komt omdat alle recensies er prat op gaan dat deze serie, in tegenstelling tot de nieuwste uit de afschuwelijke Monster-reeks van Ryan Murphy, de slachtoffers centraal zet. Hierdoor ben je als kijker dus geen voyeur die toekijkt hoe iemand mensen op gruwelijke wijze om het leven brengt, maar krijg je de kans om iets te voelen voor de onschuldige mensen die zijn omgekomen. Of zoals recensent Roxana Hadadi het bij Vulture mooi omschrijft: Devil in Disguise doesn’t try to implicate its audience in the sport of watching true crime. Instead, it asks us to care about actual victims rather than abstract arguments of creative license, and it doesn’t disguise that compassion. Devil in Disguise models it. Klinkt toch interessant, niet? (Nu op SkyShowtime)
Serienieuws:
Deze week kwam Task ten einde met een eindshot dat me, in al z’n eenvoudigheid, nog lang zal bijblijven. De HBO-serie van Brad Ingelsby komt hoe dan ook hoog in mijn top 10 van 2025. En ik ben er nog niet uit of Mark Ruffalo of Tom Pelphrey de Emmy moeten krijgen. Ik ben wel benieuwd in welke categorie ze genomineerd gaan worden. Want het lijkt er toch heel sterk op dat deze ‘miniserie’ een vervolg gaat krijgen. In verschillende interviews, waaronder in deze, liet Ingelsby namelijk overduidelijk merken dat hij wel terug wil naar Delco en Ruffalo’s Tom Brandis. Ik wil na Mare of Easttown en Task alles zien wat Ingelsby schrijft, dus kijk ik er nu al naar uit.
Ik had het in de vorige nieuwsbrief nog over Station Eleven (de beste serie die momenteel nergens te zien is) dus sloeg ik direct aan op het nieuws dat er een zogenaamde ‘bidding war’ gaande is voor de rechten van het nieuwste boek van schrijfster Emily St. John Mandel, Exit Party. Zo’n 8 tot 10 studio’s en streamers zouden geïnteresseerd zijn (ik wist niet eens dat er zoveel studio’s en streamers zijn!). Het is dus even wachten waar de serie terecht gaat komen, maar wel bekend is al dat Jac Schaeffer (WandaVision) samen met Mandel de showrunner zal zijn.
Je vergeet het haast door de clown die het Amerikaanse Health Department momenteel runt, maar er was een tijd dat de naam Kennedy in Amerika vooral warme gevoelens opriep. Misschien wil Hollywood ons daar weer aan herinneren, want Ryan Murphy maakt momenteel een serie voor FX waarin het uiteindelijk tragische liefdesverhaal van John F. Kennedy Jr. en Carolyn Bessette centraal staat (release in februari volgend jaar). En Netflix gaat een soort The Crown maken over de Kennedy’s, met Michael Fassbender als patriarch Joe Kennedy in de hoofdrol. Die laatste, die simpel Kennedy zal heten, krijgt Sam Shaw (Manhattan, Masters of Sex) als showrunner en wordt geregisseerd door Thomas Vinterberg (Festen, The Hunt). Jullie weten wellicht dat ik geen grote fan van Murphy’s werk ben (zie ook Monster), dus ik kijk vooral uit naar de Netflix-serie. Hopelijk hoeven we niet te lang te wachten.
Netflix heeft voor waarschijnlijk veel geld de rechten van het bordspel Catan gekocht om er series, films en games over te maken. Ik mocht in het radioprogramma Nieuws en Co. uitleggen waarom (spoiler: MONEY). Luister het fragment hier.
David Chase, de man die ons The Sopranos bracht, gaat voor het eerst sinds die HBO-hitserie weer iets voor de streamer maken. Volgens The Hollywood Reporter wil Chase John Lisle’s non-fictie boek Project Mind Control: Sidney Gottlieb, the CIA, and the Tragedy of MKULTRA voor HBO naar een serie vertalen. HBO noemt het boek een ‘dramatic thriller centered on the infamous chemist and spymaster Sidney Gottlieb, often known as The Black Sorcerer, who headed the CIA’s MKUltra Psychedelic program which conducted dangerous and deadly mind control experiments on willing — and unwilling — subjects during the height of the Cold War. Gottlieb is also known as the unwitting godfather of the entire LSD counterculture.’ Of het doorgaat, en wanneer we het zien, is nog afwachten. Maar ik denk dat er veel mensen nu al naar uitkijken.
Waar we minder lang op hoeven te wachten, is Pluribus, de nieuwe van Vince Gilligan waarin Rhea Seehorn de mensheid moet redden. De Apple TV+-serie begint 7 november al en de trailer is ZO. ONTZETTEND. GOED. Kijk maar:
Tot slot…
…nog even over Andors Stellan Skarsgård die zichzelf in een heerlijk interview ‘nepo daddy’ noemt en grapt over de relatie met zijn veelal beroemde zoons:
Adverteren en contact
Ben je op zoek naar iemand die kan schrijven of praten over tv-series en Hollywood? Of wil je adverteren in deze nieuwsbrief met meer dan 3400 abonnees en gemiddeld 5000 keer wordt geopend? Neem vooral contact met me op!
I Like To Watch wordt gemaakt door Anke Meijer. De illustraties zijn van Mariëtte Haarlem. Eindredactie door Anemoon Utens.
Leek me leuk voor je, vooral omdat het ook enigszins “aansluit” bij de titel van je Substack gebeuren - volgende site https://nothing-to-watch.port80.ch/