Een serie vol clichés
Zowel The Beast in Me als Pluribus gebruiken serieclichés. De een beter dan de ander.
Beste lezer,
Laat ik vooropstellen dat The Beast in Me een alleraardigste miniserie is met Claire Danes en Matthew Rhys in heerlijke hoofdrollen. Maar, daar komt-ie, het is ook een serie die aan elkaar hangt van (serie)clichés. Om te beginnen met het plot. Danes is een schrijfster die worstelt met een writers block tot ze een nieuwe buurman krijgt die zijn eerste vrouw zou hebben vermoord, maar er nooit voor is gepakt. Zij besluit hem het onderwerp van haar nieuwe boek te maken, waarmee ze haar leven weer spanning geeft en het tegelijkertijd op het spel zet. Allemaal elementen die we, in verschillende vormen, al eerder voorbij zagen komen. Van de vrouw die haar buren wantrouwt, tot een man die misschien wel, misschien niet een moordenaar is. Om nog maar te zwijgen over schrijvers die vanwege een writers block zichzelf enigszins kwijtraken.
Dan Danes personage: een getroebleerde vrouw die een gigantisch persoonlijk trauma met zich meetorst. Dat is op zich al een cliché maar het feit dat dit trauma voortkomt uit (kleine spoiler voor de serie) de tragische dood van haar zoontje, maakte dat ik - ondanks het akelige onderwerp - een kleine oogrol niet kon onderdrukken. Het voelt de laatste tijd namelijk alsof ieder seriepersonage een kind dan wel partner heeft verloren. Iets dat onze ‘helden’ natuurlijk diepgang en motivatie moet geven, maar inmiddels zo vaak wordt ingezet dat het wat effect begint te verliezen.
Het volgende cliché: de serie opent middenin de actie, met een shot van Danes in totale paniek en een gezicht vol bloedspetters, zwaailichten om haar heen. Nu is de opener niet helemaal in media res (in media res is officieel wanneer het verhaal halverwege begint, middenin de actie, om dan terug te springen naar hoe het allemaal begon schreef ik eerder) maar het wordt wel ingezet met hetzelfde doel: om de aandacht van de kijker snel te trekken en vast te houden. Weer een vinkje.
Tot slot, het seriecliché dat momenteel zo vaak wordt toegepast, dat de Amerikaanse recensent Alan Sepinwall het een ware plaag noemt en Vulture’s Kathryn VanArendonck deze week een vlammend betoog schreef om de gimmick maar volledig af te schaffen: de ‘een na laatste flashback-aflevering’. Dit jaar werd het al toegepast door hitseries als Paradise en The Last of Us. En ook The Beast in Me (wederom kleine spoiler voor de serie), laat in de zevende aflevering plots de lopende verhaallijn los om jaren terug in de tijd te springen.
Flashbacks zijn uiteraard een veelgebruikt middel in series en uiterst handig om een beetje achtergrondinformatie te geven over personages of gebeurtenissen. Bij goed gebruik, kleurt een flashback een stukje van de kleurplaat in dat nog onzichtbaar was. De ‘een na laatste flashback-aflevering’ doet dit ook, alleen dan een hele aflevering lang. Nu kan dat wonderschone afleveringen opleveren, zoals dit jaar het geval is bij zowel Paradise als The Last of Us of vorig jaar nog in The Bear (Fishes). Maar hoe goed de aflevering ook is, het zal het lopende verhaal altijd onderbreken. En vooral dat komt het verdere seizoen niet altijd ten goede, zeker wanneer het een strak gespannen boog heeft die dan plots verslapt. Dat laatste is zeker het geval bij The Beast in Me dat in die een na laatste aflevering, direct na een fikse cliffhanger, opeens Danes personage vrijwel volledig negeert. Het voelt daardoor bijna als een heel andere show. Daarbij geeft de flashback wel veel antwoorden, maar vroeg ik me oprecht af of ik ze nodig had. Was de serie niet net zo sterk, misschien veel sterker geweest wanneer ik een aantal dingen zelf had moeten invullen? Ik voel me als kijker altijd prettiger wanneer een serie me serieus neemt, dan dat het me onnodig bij de hand neemt.
Nu heb ik The Beast in Me wel vier sterren gegeven. Drie sterren omdat het - ondanks de clichés - oprecht weet te boeien. En die vierde ster was specifiek voor Claire Danes en Matthew Rhys, acteurs die zo knetteren als ze samen spelen, dat ik er - om met het kleine mannetje te spreken - juichend van in m’n stoel zat.
Een andere nieuwe serie die als uitgangspunt natuurlijk een enorm seriecliché gebruikt, is Pluribus. Het grote verschil met The Beast in Me, is alleen dat maker Vince Gilligan dit cliché dan weer volledig op z’n kop zet. (Kleine spoilers voor de eerste aflevering van Pluribus) Want ja, in de eerste aflevering vindt een soort apocalyps plaats. Maar het is ook de meest geordende, nette apocalyps die ik ooit op televisie zag. Daarbij kan ik me niet heugen dat een serie ons de apocalyps min of meer in real time liet beleven. Mijn seriebrein was in de eerste aflevering van Pluribus in ieder geval tevergeefs aan het wachten op de flash forward. Op het moment waarop het verhaal een paar maanden of misschien wel jaren later weer verder zou gaan, zoals gebruikelijk in apocalypsseries. Maar dat moment kwam niet. In plaats daarvan zagen we hoe de hoofdpersoon haar geliefde probeerde te redden, zich in haar huis verstopte en een paar uur later opstond in een wereld waarvan ze geen idee had hoe ze die moest navigeren. Het was enerverend om dit met haar mee te mogen maken. En Pluribus is sowieso een hele verrassende, originele en ontzettend grappige serie met een geweldige rol van Rhea Seehorn (lees mijn recensie voor NRC hier).
Nu is het wel zo dat recensenten ‘slechts’ zeven van de negen afleveringen van Pluribus vooraf hebben gekregen (vandaar ook dat Pluribus nog maar vier sterren van me kreeg). Wie weet is de een na laatste aflevering ook wel een grote flashback aflevering. Maar iets zegt me dat, zelfs al zou dat zo zijn, Gilligan ook dit cliché op z’n kop zou zetten.
Pluribus (Apple TV+) en The Beast in Me (Netflix) zijn wat mij betreft, ondanks de clichés, alle twee aanraders. Hieronder tip ik uiteraard nog meer titels. Ik heb nog niet alle series al zelf kunnen kijken, dus durf ik niet te beloven dat ze geen clichés bevatten.
Veel kijkplezier,
Anke
Serietips:
Heweliusz - In 1993 kwam de Poolse veerboot MS Jan Heweliusz tijdens een storm in de problemen waardoor het, met 64 man aan boord, kapseisde en zonk. De meeste opvarenden overleefden het niet, waarmee het een van de grootste maritieme rampen uit de Poolse geschiedenis is. Dat deze tragedie nu verfilmd is voor deze vierdelige miniserie, komt omdat er direct na - of zelfs nog tijdens - de ramp al van alles werd gedaan om de waarheid te verdraaien. Dit zodat de echte schuldigen niet verantwoordelijk gehouden hoefden te worden. Een behoorlijk grimmig verhaal dus, dat op passend grauwe wijze wordt verteld. (Nu op Netflix)
The Great - Een oudere serie die ik zelf nog nooit had gekeken, ondanks dat ik er veel goeds over had gehoord. Omdat The Great sinds kort op Netflix staat en VPRO Cinema een stukje wilde, keek ik laatst alsnog en nu kan ik beamen dat het zo leuk is als men beweert. De serie gaat over Catherina de Grote, de vrouw die van 1762 tot 1769 de keizerin van Rusland was en volgens de geruchten haar echtgenoot liet vermoorden. Een opmerkelijk verhaal. Maar in plaats van een geschiedvertelling, besloot scenarist Tony MacNamara (The Favorite) slechts een aantal dingen uit de geschiedenisboeken te gebruiken als startpunt voor een eigen verhaal. Of zoals de serie aan het begin van iedere aflevering zegt, het vertelt ‘af en toe’ de waarheid. Het resultaat is een heerlijk eigenzinnige, scherpe en bovenal grappige serie over een bijzonder keizerspaar. Met fijne hoofdrollen van Elle Fanning en Nicholaus Hoult. (Nu op Netflix)
Series die ik zelf ga proberen:
A Man on the Inside, S2 - Deze comedyserie van maker Mike Schur (The Good Place) waarin Charles Nieuwendyk (gespeeld door tv-icoon Ted Danson) undercover ging in een verzorgingstehuis om een misdaad op te lossen, was een van de aangenaamste dingen die we in 2024 op televisie voorgeschoteld kregen. Het is dan ook een feestje dat ook A Man on the Inside gewoon ieder jaar een nieuw seizoen krijgt, en dus nu alweer terug is met een nieuw avontuur. Dit keer gaat Charles undercover als hoogleraar op een universiteit na de diefstal van een zeer waardevolle laptop. De eerste recensies zijn positief, en vooral de chemie tussen Danson en gastactrice Mary Steenburgen (Dansons real life echtgenote) wordt geroemd. (Nu op Netflix)
Bergerac - Over clichés gesproken. Deze remake van een oude, geliefde Britse detectiveserie gaat over een getroebleerde rechercheur die opnieuw te maken krijgt met een lastige oude zaak waardoor hij zijn eigen demonen moet zien te overwinnen, aldus de omschrijving die ik online tegenkwam. Ik las goede kritieken dus ondanks de grote hoeveelheid clichés, ben ik toch benieuwd. (Vanaf 20 nov op NPO Start met abonnement)
Stranger Things, S5, Volume 1 - Er is nogal wat te doen over het nieuwe seizoen van Stranger Things de afgelopen dagen. Een goed ingevoerde Amerikaanse nieuwsbrief, The Ankler, brak namelijk gisteren het nieuws dat de makers van de hitserie (de gebroeders Duffer) er alles aan hebben gedaan om Netflix ervan te overtuigen om dit laatste seizoen van de nostalgische scifi-serie wekelijks uit te brengen. Iets dat uiteraard tegen de releasestrategie van de streamer ingaat, die al sinds de start aan bingereleases doet. Een sappige scoop daarom, alleen heeft Matt Duffer het nieuws in zijn Instagram-stories vrijwel direct tegengesproken. Volgens hem is een wekelijks releaseschema nooit ter sprake gekomen. Dat vind ik dan weer jammer, want net als bij het vorige seizoen, zijn de afleveringen dit keer ook weer hartstikke lang. Of dit komt omdat de Duffers niet konden schrappen, zoals de vorige keer, weet ik nog niet. Maar wat mij betreft was een wekelijkse release best een logische zet geweest (ook omdat wekelijkse releases meer blijvende hype creëren schreef ik jaren geleden al). Maar Netflix besloot om het seizoen in drie delen uit te brengen, iedere keer rond een (Amerikaanse) feestdag. Vandaar dat de eerste vier afleveringen volgende week donderdag (Thanksgiving) verschijnen. De volgende drie op Eerste Kerstdag. En de seriefinale op oudjaarsdag. Er zijn nog geen screeners beschikbaar, dus ik heb nog niks kunnen kijken. Maar het is hoe dan ook het einde van een tijdperk. (Vanaf 26 november op Netflix)
Interview with The Vampire & Dark Winds - Tot slot nog twee oudere titels die net als The Great door Netflix zijn aangekocht. Al zijn dit dan weer twee series die tot op heden hier volgens mij nog nergens legaal te bekijken waren. Dat terwijl ik naar beide titels al lang benieuwd ben. Interview with the Vampire, een verfilming van de Anne Rice-klassieker, werd vorig jaar door Slate nog uitgeroepen tot de beste serie die bijna niemand keek. En ook het drama Dark Winds, over een agent van Navajo Nation (gespeeld door Reservation Dogs Zahn McClarnon) die meerdere misdaden moet oplossen, kreeg voor de eerste drie seizoenen enkel goede kritieken. Ben benieuwd! (Vanaf 1 december op Netflix)
Serienieuws:
Ik moet komende week het eerste serielijstje van 2025 maken en moet er nog aan beginnen maar weet nu al dat Task heel hoog gaat eindigen. Ik ben dan ook best opgetogen over het nieuws dat de serie van Brad Ingelsby een tweede seizoen krijgt van HBO en dat ook hoofdrolspeler Mark Ruffalo weer van de partij is. Of er meer acteurs terugkeren (de acteurs die het einde van het seizoen hebben gehaald), is nog niet bekend. Al hoop ik oprecht op meer DJ Grassanova.
HBO is volop aan het renewen vandaag, want ook het super intrigerende The Chair Company krijgt een tweede seizoen. Net als Gen-Z comedy I Love LA.
Black Doves, de vermakelijke spionnenserie met Keira Knightley en Ben Whishaw, was vorig jaar een groot succes voor Netflix. Vandaar dat er een tweede seizoen komt. Helaas komt het niet dit jaar al uit, want de productie is pas net gestart. Maar er zijn wel een aantal leuke nieuwe acteurs aan de cast toegevoegd, waaronder Neve Campbell (Scream), Ambika Mod (One Day), Sam Riley (Control), en de Nederlandse Sylvia Hoeks (Blade Runner 2049).
Jeremy Strong (Succession) gaat de hoofdrol spelen in een nieuwe miniserie van Peter Morgan (The Crown) gebaseerd op het boek The Boys From Brazil van Ira Levin. Het verhaal speelt na de Tweede Wereldoorlog en Strong speelt Yakov Liebermann, een man die de Holocaust heeft overleefd en er zijn levensmissie van heeft gemaakt om gevluchte nazi’s te vinden en voor het gerecht te slepen. Naast Strong hebben ook Gillian Anderson (The X-Files, Sex Eduaction) en Daniel Brühl (Inglorious Bastards, The Franchise) een rol.
Ondanks de goede kritieken, heeft Peacock besloten om Rian Johnsons charmante, klassieke case of the week-detectiveserie Poker Face met Natasha Lyon te cancelen. Maar Johnson legt zich daar niet bij neer. De Knives Out-regisseur is van plan om zijn serie aan een andere streamer te verkopen, ditmaal met een andere hoofdrolspeler. En die heeft hij ook al op het oog, namelijk Peter Dinklage (Game of Thrones). Of het hem gaat lukken, is nog de vraag. Hij zegt zelf ook dat het een gok is. Maar laten we hopen van wel.
Tot slot…
.. nog even over DJ Grassanova (Fabien Frankel) die vloeiend Frans blijkt te spreken:
Adverteren en contact
Ben je op zoek naar iemand die kan schrijven of praten over tv-series en Hollywood? Of wil je adverteren in deze nieuwsbrief met meer dan 3400 abonnees en gemiddeld 5000 keer wordt geopend? Neem vooral contact met me op!
I Like To Watch wordt gemaakt door Anke Meijer. De illustraties zijn van Mariëtte Haarlem. Eindredactie door Anemoon Utens.
Ik vind Pluribus ook echt een ongelofelijke verademing en een toffe draai geven aan een uitgekauwd genre!