Dit zijn de beste series van 2025
Met een nummer één die (gek genoeg) verder niemand heeft...
Het is bijna kerst, en mocht je nou nog een cadeautje zoeken voor een serieliefhebber, geef dan een betaald abonnement op I Like To Watch cadeau. Dan krijgt deze persoon van mij namelijk een persoonlijke serietip (spoiler: het zijn meestal minstens vijf series die ik tip, omdat ik maar moeilijk kan kiezen…). Je kunt jezelf natuurlijk ook trakteren op een upgrade. Een abonnement is er al vanaf €2,50 per maand. Kijk hier:
Wil je mij een kerstcadeau geven? (Als freelancer krijg je namelijk niet eens een kerstkaart…) Dat mag natuurlijk ook en kan hier.
Beste lezer,
Of ik even wilde terugblikken op het afgelopen jaar, vroeg de app van mijn bank me deze week in een vriendelijke mail. Een dag later kreeg ik berichtje van LinkedIn met dezelfde strekking. En gisterenavond voor het slapengaan liet de puzzel-app van The New York Times me pas aan mijn dagelijkse spelletje Connections beginnen, nadat ik ‘het jaar in Anke’s niet opgeloste Wordles’ had weg geklikt. Serieuze vraag: Zijn we een beetje aan het doordraaien met de hele eindejaarslijstjes-gekte? Ik denk van wel.
Door deze overdaad aan lijstjes en terugblikken, overwoog ik zelfs even om deze traditionele editie van de nieuwsbrief eens een jaartje over te slaan. Ik vroeg me oprecht af of jullie wel zitten te wachten op nóg een lijstje. Nu is dit een van de best gelezen edities van het jaar, dus zou ik er vooral mezelf mee in de vingers snijden. Daarnaast was er nog één belangrijk ding dat me ervan weerhield deze traditionele top 10 te skippen: het absurde, onbegrijpelijke feit dat de serie die bovenaan mijn lijst prijkt, op vrijwel geen enkel ander jaarlijstje terugkomt - behalve dan in die van NRC, maar dat komt alleen omdat ik een van de drie recensenten ben die hier dit jaar voor mocht stemmen. Maar omdat deze parel van een serie wat mij betreft door iedereen gezien moet worden, juist in deze onbetwistbare donkere tijden waarin empathie voor de medemens soms ver te zoeken is (kun je al raden welke serie het is?), kon ik de kans om ‘m nogmaals te prijzen niet laten liggen. Wat eigenlijk ook gold voor de negen andere series die me dit jaar wisten te raken, vermaken of verrassen en dus mijn top 10 hebben gehaald.
Was het een goed seriejaar? Ja en nee. Er kwamen weer een genoeg prachtseries uit om een top 10 te maken. En zoals mijn collega Thijs Schrik al schrijft bij de vijftien beste series van 2025 volgens NRC, in een tijd waarin iedereen z’n ziel schrikbarend makkelijk aan AI lijkt te verkopen, waren er meerdere series die juist ontzettend rauw en menselijk waren, en dat soms zelfs in de aftiteling benadrukten. Maar 2025 was wat mij betreft ook een jaar van tegenvallers. Ik kan me niet heugen dat ik eerder zoveel twee sterren-recensies heb geschreven als dit jaar. (Niet dat mijn mening of die van mijn collega’s per se invloed hadden op de kijkcijfers: de serie die dit jaar als slechtste beoordeeld werd door vrijwel alle recensenten, is - juist daarom? - belachelijk goed bekeken…) Opvallend was dat ik de laatste weken soms maar één echt nieuwe titel kon tippen in deze nieuwsbrief. Iets dat gedeeltelijk komt door het dalend aantal releases, een trend die inmiddels al jaren gaande is. Maar ook komt omdat ik regelmatig dingen niet goed genoeg vond om te tippen. De lat voor mijn serietips voor jullie ligt namelijk hoog en meerdere titels haalden het gewoonweg niet. En dat waren vaak series waarvan ik vooraf veel had verwacht, met grote namen vóór en achter de camera.
Nu waren er dit jaar ook series die niet direct slecht waren, maar ook niet zo consistent sterk dat ze mijn top 10 hebben gehaald. Series die daarentegen dan wel weer afleveringen afleverden die wat mij betreft tot de allerbesten van het jaar behoren. Waaronder aflevering 7 van Paradise, want in een seizoen dat verder vaak schuurde tegen het absurde, was ‘The Day’ een aangrijpende, indrukwekkende aflevering met waanzinnig goed acteerwerk van James Marsden. Of aflevering 6, ‘The Price’, van het tweede, verder iets tegenvallende seizoen van The Last of Us, met een hartverwarmende en -verscheurende flashback naar de relatie tussen Joel (Pedro Pascal) en Ellie (Bella Ramsey). En uiteraard de seizoensfinale van The Bear, ‘Goodbye’, die niet had misstaan als een seriefinale en een verder soms kwakkelend seizoen weer naar een bijzonder hoog niveau tilde.
Series en seizoenen die ook niet in mijn uiteindelijke top 10 staan, maar wel een eervolle vermelding moeten krijgen, zijn het derde seizoen van The White Lotus (HBO Max), misschien wel vooral omdat het zo leuk was om deze te recappen voor Skip Intro, de ontzettend leuke en stiekem ook belangrijke familiekomedie Nordin (Prime Video), het inmiddels standaard goede, spannende en vooral fijne Slow Horses, seizoen 5 (Apple TV+), het visueel overrompelende Mussolini: The Son of the Century (SkyShowtime), het gemoedelijke The Four Seasons (Netflix) en het indrukwekkende Toxic Town (Netflix) dat ook werd geschreven door Jack Thorne wiens Adolescence (wel in de top 10) heel veel stof deed opwaaien (wellicht ten koste van Toxic Town dat een weekje eerder was uitgekomen).
Op nummer 11, als ik een nummer 11 zou hebben, staat The Studio. Want de comedy van Seth Rogen en Evan Goldberg over Hollywood en met (gast)rollen voor bijna alle sterren en regisseurs van Hollywood, is niet alleen grappig (al kan ik niet altijd even goed tegen de constante cringe…) maar ook hartstikke urgent in deze AI/alles wordt overgenomen door de techgiganten/Hollywood verdwijnt langzaam-tijden.
Niet in deze lijst omdat de serie officieel al vorig jaar uit is gekomen, is het rauwe maar ook zo grappige Putain (NPO Start). Het laatste seizoen van Stranger Things (Netflix) dat tot nu toe niet tegenviel, maar omdat Netflix geen screeners met me wil delen van de overige afleveringen die komende weken uitkomen, kan ik nog niet zeggen of de rest ook goed gaat zijn. En een serie die in ons land pas vanaf 1 januari te zien is, maar in Engeland al is uitgekomen dus min of meer tussen jaarlijstjes in valt: het vreselijk indrukwekkende I Fought the Law (NPO start met abo, vanaf 1 januari dus) met een hoofdrol voor Sheridan Smith die me nog lang zal bijblijven. (KIJKTIP!)
Dat is min of meer alles dat de top 10 niet heeft gehaald. (Los van series die ik helaas nog steeds niet heb kunnen kijken, waaronder seizoen 2 van The Rehearsal en seizoen 3 van docuserie 100 Foot Wave.) Tijd dus voor de 10 series die wat mij betreft de beste van het jaar waren.
De komende weken vier ik even vakantie (fijne dagen allemaal!), maar ik zie jullie graag weer in het nieuwe jaar. Tot dan!
Veel kijkplezier,
Anke
ps. Deel vooral je eigen lijstjes in de comments, ik ben erg benieuwd. En als je me over mijn top 10 wilt horen vertellen, luister dan volgende week naar de nieuwe aflevering van Skip Intro waarin ik samen met Alex Mazereeuw (en Danielle Kliwon via de mail) uitgebreid de beste series van het jaar bespreek.
10. The Gilded Age, S3 (HBO Max) - Ik had het niet op mijn bingokaart van 2025 staan (iets dat over heel veel dingen die dit jaar gebeurden, gezegd kan worden), maar het voorheen ‘glorieus dwaze’ The Gilded Age kwam dit jaar met een nieuw seizoen dat zowaar (durf ik het te zeggen…?) goed was. De opvolger, of eigenlijk voorloper, van de Julian Fellowes hitserie Downton Abbey over de rijksten van Manhattan eind negentiende eeuw, begon een paar jaar geleden ietwat teleurstellend, ondanks een cast vol acteergrootheden. Ik keek het vooral als guilty pleasure. Maar dit derde seizoen merkte ik dat ik oprecht genoot van, en geboeid werd, door de serie. Nu is het nog steeds soapy (denk: verlovingen die na één misverstand op losse schroeven staan), ligt het tempo absurd hoog (een aanzoek in de ene aflevering, een bruiloft in de volgende) en waren er volop uit het niets opgedoken briefjes die, precies op het juiste moment, personages uit benarde situaties redden. Maar tegelijkertijd stipte het ook urgente onderwerpen aan zoals racisme, klasseongelijkheid, de oncontroleerbare macht van de allerrijksten en de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. De voornaamste reden overigens waarom deze serie zelfs op nummer 10 van mijn jaarlijst wist te komen, is het feit dat Fellowes dit keer volop kijkt naar de Afrikaans-Amerikaanse high society van die tijd. En dat is iets dat ik niet eerder in een serie als deze voorbij zag komen.
9. The Chair Company (HBO Max) - Een uit de hand gelopen sketch, maar dan op de allerbeste manier. Zo omschreef ik The Chair Company toen het onlangs uitkwam. De serie van Tim Robinson en zijn vaste werkpartner Zach Kanin, die eerder samen het zeer geprezen I Think You Should Leave maakten, is zo wonderlijk bizar en absurd dat je op geen enkel moment weet wat je de volgende scène staat te wachten. Iets dat aangenaam gevaarlijk voelt. Eigenlijk een beetje als een bureaustoel die, zodra jij erop gaat zitten, door z’n wielen zakt. De vergelijking met David Lynch die ik vaak voorbij zag komen, is wat mij betreft helemaal terecht. Want ieder personage dat zijn intrede doet in het verhaal, is prettig vreemd en volledig onvoorspelbaar. Ik vraag me stiekem wel af of het Robinson en Kanin gaat lukken om het verhaal in het tweede, aangekondige seizoen net zo verrassend en fris te houden, maar dit eerste seizoen behoort absoluut tot het meest originele dat ik dit jaar heb gezien.
8. Bodem, S2 (NPO Start) - Kon het beter dan dat eerste gelauwerde seizoen van Bodem? Zeker wel. Alleskunner Eva Crutzen schreef en regisseerde namelijk zes grappige, eigenzinnige, scherpe afleveringen vol geweldige fantasiescènes, uitzinnige dansnummers en vreselijk aangrijpende momenten. Jeetje, wat heb ik gehuild. In het begin van dit seizoen is Cat (Crutzen) nog steeds dolende, maar wel inmiddels bijna veertig. Een leeftijd waarop je ‘alles’ volgens ‘de maatschappij’ natuurlijk op een rijtje moet hebben. Dat heeft ze niet, verre van, maar vraagt de serie zich terecht af, moet dat ook wel? Het is uiteindelijk heerlijk om te zien dat Cat aan het einde van het seizoen haar eigen pad kiest - zonder huisje, boompje, beestje maar gewoon met haar heerlijk vreemde zus in een Boomer-camper. Crutzen vertelde me tijdens onze interviews (we hadden er twee) dat ze alweer volop ideeën heeft voor een volgend seizoen. Maar mocht dit wel het einde van Bodem zijn, dan was het aardig perfect.
7. Dying for Sex (Disney+) - Een serie over doodgaan die zo enorm grappig en warm is dat het je hart in duizend stukjes breekt. Hoofdrolspelers Michelle Williams en Jenny Slate zijn alle twee uitzonderlijk in deze reeks over een zieke vrouw die ontdekt dat ze niet meer beter zal worden en daarop besluit de rest van haar leven in het teken te stellen van één doel: het hebben van echt goede seks. Een van de betere dingen aan deze serie is dat het volop ruimte geeft aan seksuele kinks, zonder ze op enige manier belachelijk te maken. En dat het niet schuwt om te laten zien wat het is om dood te gaan, en hoe het voelt om toe te kijken hoe iemand die je vreselijk dierbaar is, langzaam door je vingers glipt. Prachtig en aangrijpend. Oh, en Rob Delaney blijft de perfecte acteur om de imperfecte maar ontzettend geweldige love interest te spelen.
6. Severance, S2 (Apple TV+) - ‘Het tweede seizoen is precies zo mysterieus, ondoorgrondelijk, duister, komisch, confronterend en oogstrelend mooi als het eerste seizoen was. Alleen misschien zelfs nog net iets spannender’, schreef ik eerder dit jaar in NRC over Severance. We hadden lang moeten wachten op de terugkeer van de dystopische en tegelijkertijd akelig herkenbare serie over een mysterieus, groot bedrijf waarvan een aantal werknemers hun hersenen hebben laten scheiden in een werk en privé-geheugen. Maar het was het waard. Toen ik mijn recensie schreef, had ik pas zes van de tien afleveringen kunnen bekijken. De serie kreeg toen al vijf sterren van me, terwijl de uiteindelijk indrukwekkendste aflevering van het seizoen - het om Gemma draaiende ‘Chikhai Bardo’ - nog moest komen. Ik ben wel benieuwd hoe lang seizoen drie op zich zal laten wachten.
5. Pluribus (Apple TV+) - Een serie die mijn getrainde seriebrein eventjes brak. Want toen in aflevering één van deze nieuwe van Vince Gilligan (Breaking Bad) de Apocalypse leek plaats te vinden, en hoofdpersoon Carol (Rhea Seehorn) als een van de weinige ‘overlevenden’ overbleef in een verder volledig veranderde wereld, bleef ik maar wachten op de flashforward naar het moment waarop Carol een soort van ritme zou hebben gevonden in de nieuwe werkelijkheid. Alleen kwam dat moment nooit. In plaats daarvan bleef het verhaal bij Carol die stap voor stap moest uitvogelen wat er aan de hand was, en hoe ze ermee om moest gaan. Dat bleek enorm verfrissend. Het is een van de vele manieren waarop Gilligan met Pluribus een tv-cliché grondig op z’n kop weet te zetten. Dat Pluribus daarnaast ook een aanklacht of waarschuwing tegen AI is (dit is de serie die aan het eind van de aftiteling benadrukt dat het ‘door mensen’ is gemaakt) en de eenheidsworst waarin we ons steeds meer begeven, voelt daarnaast ontzettend belangrijk en urgent. Wat een meesterlijke serie.
4. The Pitt (HBO Max) - Voordat The Pitt met hoofdrolspeler Noah Wyle in januari dit jaar op HBO Max begon, was ik echt vergeten hoe leuk ik het vind om naar een goedgemaakte ziekenhuisserie te kijken. Zo’n serie waar in iedere aflevering een paar interessante, spannende medische gevallen voorbijkomen en de acteurs de helft van de tijd dingen roepen, zeggen en doen die volledig aan me voorbij gaan omdat ik geen geneeskunde heb gestudeerd. Iets dat, wanneer goed gedaan, het kijken enkel enerverender maakt bleek maar weer. The Pitt is bijna eigenhandig verantwoordelijk voor de hernieuwde waardering in de tv-wereld voor het soort netwerkseries van vroeger - series met een stuk of 15 afleveringen in plaats van maar zes die ons dus wekenlang weten te boeien, en ook nog eens jaarlijks terugkomen. Jaarlijks ja! De screeners van het tweede seizoen van The Pitt zitten al in mijn inbox (vanaf 9 januari op HBO Max). Wat een feest. Dat The Pitt ook nog eens bovenop de grootste maatschappelijke problemen (van Amerika) lijkt te zitten, met verhaallijnen over de terugkeer van de mazelen, massaschietpartijen en de etterende nasleep van de pandemie, maakt het een van de allerbeste series van het jaar.
3. Andor, S2 (Disney+) - Een van de beste series van deze eeuw, noemde Hans Klis Andor eerder dit jaar in deze nieuwsbrief in zijn mooie artikel over de serie van Tony Gilroy. En Hans heeft nog steeds volkomen gelijk. Andor is meeslepend, overrompelend, nagelbijtend spannend, ongekend diepgravend, prachtig om naar te kijken en vooral zo vreselijk urgent. Dat juist een serie in het Star Wars-universum, een plek die de laatste jaren toch vooral was voorbehouden aan flitsende gevechten met lichtzwaarden en Jedi’s, ons zo vlijmscherp zou laten zien hoe onderdrukking werkt, hoe opkruipend fascisme en autocratie voelt en hoe dit levens vergiftigt en gemeenschappen vernietigt, blijft wat mij betreft de grootste verrassing van de afgelopen jaren. (Al wist Hans in zijn essay mooi uiteen te zetten waarom Andor juist heel goed past in de door George Lucas gecreëerde wereld.) Een meesterwerk dat iedereen zou moeten zien. En eigenlijk ook op de nummer 1 had gekund.
2. Adolescence (Netflix) - Ik was nog nooit zo vaak gebeld door de radio (en zelfs door de tv, al kozen ze uiteindelijk toch voor een ander) over een serie, als over miniserie Adolescence. (Of ja, recent weer over de terugkeer van Stranger Things, maar dat was minder verrassend.) Adolescence, van scenarist Jack Thorne en acteur Stephen Graham, maakte bijzonder veel los - niet alleen bij de vaste Netflix-kijker, maar ook ver daarbuiten. Iedereen leek het in maart van dit jaar over de serie te hebben, uit het niets leek haast wel. Terecht, want ook ik vind het een van de beste dingen die in 2025 is uitgekomen. Niet alleen vanwege de feilloos uitgevoerde en vreselijk enerverende one take-methode, maar ook dankzij het verhaal over tienergeweld, misogynie en de donkere kanten van sociale media dat (helaas) vreselijk urgent voelt. Geweldig geacteerd ook door werkelijk iedereen op het scherm, al was met name nieuwkomer Owen Cooper verbluffend als de jonge Jamie. Ik had de mazzel om schrijver Thorne onlangs over de immense impact van deze serie te spreken, dat interview lees je begin volgend jaar in de VPRO Gids en op VRPO Cinema. Verklaren waarom Adolescence zo’n fenomeen was, kon hij zelf overigens niet. ‘Als ik dat wist, zou ik me minder zorgen maken over de rest van mijn carrière’, grapte hij. (Thorne koos zelf trouwens Dying for Sex en Say Nothing (bij ons in 2024 uitgekomen) als beste series van het jaar.)
1. Task (HBO Max) - Ik heb de afgelopen weken eindeloos veel ‘beste series van het jaar’-lijstjes voorbij zien komen, en was iedere keer oprecht in shock dat Task er vrijwel nooit opstond. Erger nog vond ik het toen Tom Pelphrey vorige week niet genomineerd werd voor een Golden Globe. Onbegrijpelijk. Want de serie van Mare of Easttown-schrijver Brad Ingelsby wist mij dieper te raken, dan welke titel dan ook dit jaar. En Pelphrey was fenomenaal. Maar zoals ik in deze nieuwsbrief al concludeerde toen Task dit najaar uitkwam, veel van mijn collega-recensenten vonden het te troosteloos en somber om er echt van te genieten. Iets dat ik nog steeds heel erg NIET met ze eens ben. Weinig gaf me juist meer vertrouwen in mijn medemens, dan deze serie. Ondanks dat er flink wat schedels worden ingetrapt. Zoals ik in september al schreef over de serie en hoofdpersonen Tom (Mark Ruffalo) en Robbie (Pelphrey): ‘Worstelen deze mannen met verdriet en verlies? Ja. Maken ze af en toe flink foute levenskeuzes? Zeker. Gaat hun verhaal je hart breken? Absoluut. Maar troosteloos? Nee. Daarvoor is de natuur in het Delaware County van de serie te groen en weldadig (de vogels! de steengroeve!), en heeft het geheel veel te veel hart en humor.’ Task is wat mij betreft een serie die we, juist nu, allemaal moeten kijken. Een serie die het voor elkaar krijgt dat je voor ieder personage, zelfs de akelige leider van de motorbende, iets van compassie voelt. En compassie is, zoals schrijver Ingelsby het tijdens ons interview mooi omschreef, een superkracht. Laten we die superkracht in deze duistere tijden allemaal zoveel mogelijk trainen. Kijk Task!
Tot slot…
… nog even over de trillende lip van Claire Danes in The Beast in Me die immers ook tot het beste van het jaar behoort:
Adverteren en contact
Ben je op zoek naar iemand die kan schrijven of praten over tv-series en Hollywood? Of wil je adverteren in deze nieuwsbrief met meer dan 4000 abonnees en gemiddeld 5000 keer wordt geopend? Neem vooral contact met me op!
I Like To Watch wordt gemaakt door Anke Meijer. De illustraties zijn van Mariëtte Haarlem. Eindredactie door Anemoon Utens.
Yes, eindelijk ergens Task op 1! Zo ontzettend goed.
1. Task
2. The Studio
3. Severance
4. Pluribus
5. Andor
6. Adolescence
7. Bodem
8. Dying For Sex
9. Blue Lights
10. Asura